Nephi veronderstelt in deze hoofdstukken dat een afdoende mate van kennis aangaande God de aarde zal vernieuwen, en dat een correct begrip aangaande Jezus Christus het grootse duizendjarig Rijk des Heren zal bewerkstelligen. Volgens Nephi speelt het Boek van Mormon daarbij een centrale rol, omdat God daardoor in de laatste dagen tot ons spreekt op aanvullende wijze: “ten dage dat Ik ertoe overga een wonderbaar werk onder hen te verrichten om mijn verbonden, die Ik met de mensenkinderen heb gesloten, indachtig te zijn, om mijn hand voor de tweede maal uit te strekken om mijn volk, dat van het huis Israëls is, terug te winnen” (2 Nephi 29:1):

en mijn woorden zullen voortsissen tot aan de einden der aarde, tot een standaard voor mijn volk, dat van het huis Israëls is; en omdat mijn woorden zullen voortsissen, zullen velen van de andere volken zeggen: Een Bijbel! Een Bijbel! Wij hebben een Bijbel en er kan niet nog méér Bijbel zijn (2 Nephi 29: 2-3).

O dwaas, die zegt: Een Bijbel, wij hebben een Bijbel, en wij hebben niet méér Bijbel nodig. Hadt gij een Bijbel verkregen indien het niet door de Joden was geweest? Weet gij niet dat er meer natiën zijn dan één? Weet gij niet dat Ik, de Heer, uw God, alle mensen heb geschapen en dat Ik hen gedenk die zich op de eilanden der zee bevinden; en dat Ik heers boven in de hemelen en beneden op de aarde; en dat Ik de mensenkinderen, ja, alle natiën van de aarde, mijn woord breng? (2 Nephi 29: 6-7)

Waarom mort gij omdat gij méér van mijn woord zult ontvangen? Weet gij niet dat het getuigenis van twee natiën voor u getuigt dat Ik God ben, dat Ik de ene natie evenzeer als de andere gedenk? (2 Nephi 29:8)

En Ik doe dat om velen te bewijzen dat Ik dezelfde ben, gisteren, heden en voor eeuwig; en dat Ik mijn woorden spreek naar mijn eigen welbehagen. En omdat Ik één woord heb gesproken, behoeft gij niet te veronderstellen dat Ik er niet nog een kan spreken; want mijn werk is nog niet voleindigd; noch zal het dat zijn vóór het einde van het mensdom. (2 Nephi 29:9)

Welnu, omdat gij een Bijbel hebt, behoeft gij niet te veronderstellen dat die al mijn woorden bevat; evenmin behoeft gij te veronderstellen dat Ik er niet méér heb laten opschrijven. (2 Nephi 29:10)

We mogen ons gelukkig prijzen dat het Boek van Mormon d.m.v. deze passage de mogelijkheid oppert dat het Boek van Mormon – evenals de Bijbel – niet het laatste boek is dat God heeft doen schrijven: “en Ik zal ook spreken tot de andere stammen van het huis Israëls, die Ik heb weggeleid, en zij zullen het opschrijven; en ook zal Ik spreken tot alle natiën der aarde en zij zullen het opschrijven”. God geeft Nephi hiermee het goddelijk concept van interreligieuze theologie:

Ongeacht onze naam, we zij allen aan de Geliefde verbonden – alle sterren, rotsen, bomen, dieren en wezens. God is in ieder van ons aanwezig, en we maken deel uit van de Geest – zoals het goddelijke in alle dingen aanwezig is. God is in alles, in alle dingen, van alle dingen. We zijn allen één, onze verbondenheid is van allesomvattende aard en ze gaat ons voorstellingsvermogen te boven. Deze verbondenheid met het Goddelijke stelt ons in staat mede-scheppers met God te worden, de immer aanwezige bron van al het goede. We zijn allen één, altijd in ontwikkeling, mede-scheppers met de Geest. Er zijn vele paden die naar de ene God leiden, vele namen die naar de ene God van ons allen leiden.

Men zou kunnen stellen dat Heiligen der Laatste Dagen bijzonder goed zijn toegerust om het gesprek aan te gaan met leden van andere geloofstradities, omdat zij verschillende schriftuurlijke standaardwerken – soms met tegenstrijdige boodschappen – met elkaar in overeenstemming moesten brengen vanaf het begin van hun beweging. Onderschat niet de mogelijkheid (i.p.v. de onmogelijkheid) voor Mormonen om hun eigen geloofstradities, de schoonheid van God en Zijn goddelijke waarheid zoals die spreekt uit andere heilige boeken te ontdekken en te integreren. Gordon B. Hinckley verklaarde destijds in zijn befaamde toespraak “Het voortdurend streven naar waarheid”(BYU-Hawaii-1983):

Als leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is het onze zaak en onze verantwoording het gebod tot studie en onderricht te onderhouden. De Here sprak: “put woorden van wijsheid uit de beste boeken; zoekt kennis, ja, door studie en ook door geloof.” (LV 88:118)

Hij maakte vervolgens duidelijk dat onze zoektocht naar waarheid grondig dient te zijn, dat we moeten leren “aangaande dingen zowel in de hemel als op de aarde en onder de aarde; dingen die geweest zijn, dingen die nu zijn, dingen die binnenkort moeten geschieden; dingen die binnenslands zijn, dingen die buitenslands zijn; de oorlogen en de verwikkelingen van de natiën, en de oordelen die op het land rusten; en ook kennis van landen en van koninkrijken” (LV 88:79).

Wat een uitdaging om ons voortdurend richting eeuwigheid te blijven ontwikkelen! Niemand van ons mag veronderstellen dat hij of zij genoeg geleerd heeft. Wanneer de de deur dichtgaat na een bepaalde levensfase, dient de volgende fase zich al weer aan, en moeten we kennis blijven vergaren, een onaflatende zoektocht naar waarheid. Die waarheid moet geestelijke, religieuze en seculaire elementen bevatten. Laten we aldoende in onze zoektocht naar waarheid in ons leven, zoeken naar goede, mooie, en positieve dingen.

Maar waar is al die kennis goed voor als deze niet wordt toegepast? Wetenschappers die veranderingen bestuderen zijn het er over het algemeen over eens dat wanneer mensen informatie ontvangen, zij deze eerst moeten begrijpen alvorens deze tot kennis kan worden; toegepaste kennis moet tot mentaliteitsverandering leiden (Hebt gij die machtige verandering in uw hart ondervonden?), die op haar beurt moet leiden tot gedragsverandering (zoals Jezus uitlegt in 2 Nephi 31:12 “volgt Mij dus en doet de dingen die gij Mij hebt zien doen”). Een dergelijke gedragsverandering stelt echter weinig voor t.a.v. het “groot en wonderbaar werk dat op het punt staat onder de mensenkinderen tevoorschijn te komen” tenzij ze een verandering op het oog heeft van sociale structuren die gerechtigheid bevorderen.

En het zal geschieden dat de Here God met zijn werk onder alle natiën, geslachten, talen en volken begint, om de herstelling van zijn volk op aarde tot stand te brengen. En met gerechtigheid zal de Here God de armen richten, en met billijkheid bestraffen ten behoeve van de ootmoedigen der aarde. (2 Nephi 30:8-9)

Een dergelijke wetenschappelijke synthese wordt gepoogd door Paul Knitter in zijn boek “One Earth Many Religions”, met als subtitel: “Multifaith Dialogue and Global Responsibility” (Knitter 1995). In dit boek vertelt de schrijver over zijn levensweg en ervaringen met “het Andere”, een ontmoeting met het tegengestelde: “het volkomen andere, het onverwachte, het voor onmogelijk gehouden, het schokkende. Over mensen en voorvallen die duidelijk buiten mijn ervaringswereld vielen.” (Knitter 1995:1). Door Knitter wordt onderscheid gemaakt tussen “godsdienstig anders-zijn” en “lijdend anders-zijn”.

De rondreis van Knitter begon met een ontmoeting met het “godsdienstig anders-zijn”, door – als Jezuiet en missionaris – te onderkennen dat andere geloofstradities met wijsheid bekleed waren die hem verrijkte en zelfs versteld deed staan. Met het “lijdend anders-zijn” kwam hij in aanraking door zijn werk en solidariteit voor vluchtelingen en illegale buitenlanders die uit Centraal-Amerika naar de VS emigreerden: een verpletterende ontmoeting. Knitter vertelt ook over zijn ecologische bewustwording, over wat het betekent op een gewonde Moeder Aarde te wonen. Wat betreft Knitter was de “lijdende ander” veel schokkender dan de “godsdienstige ander”.

Knitter laat er geen misverstand over bestaan dat wanneer hij zou zijn gedwongen een keus te maken tussen pluralisme of bevrijding, d.w.z. tussen interreligieuze dialoog of strijd voor sociale rechtvaardigheid, hij dialoog op zou moeten geven en voorrang zou verlenen aan het verzachten van het lijden en de strijd voor gerechtigheid (Knitter 1995:11). Maar gelukkig, zo zegt hij, wijst ervaring met interreligieuze dialoog in Sri Lanka uit dat er zoiets bestaat als als een waarlijk bevrijdende vorm van interreligieuze dialoog met een sociaal karakter.

De dringende vraag voor iedereen die toegewijd is aan interreligieuze dialoog en bevrijdingstheologie is dan: hoe radicale strijd te voeren voor rechtvaardigheid, die altijd controversieel is en in conflict is met onbevangen godsdienstige samenspraak, waar ‘n ieders mening immers moet worden gerespecteerd. Hoe dan in uiteenlopende situaties om te gaan met de tweevoudige verantwoording voor de “religieuze ander” en de ‘lijdende ander”?
(Leirvik, the Power of Faith in Global Politics, 129-142)

Nephi heeft hier een mening over. De mythe ontsluieren rond de godsdienstige-ander is waarschijnlijk minder belangrijk dan voor de rechten op te komen van de lijdende-ander (terwijl deze soms één en dezelfde persoon zou kunnen zijn). De hoofdstukken 28-30 laten zien dat als het gaat om rechtvaardig handelen t.o.v. de armen, we één in radicaal activisme moeten zijn ondanks godsdienstige verschillen. Sociale rechtvaardigheid – en het terugdringen van onderdrukking en onrecht langs sociale breuklijnen – vormt een belangrijke samenbindende factor onder degenen die langs godsdienstige breuklijnen overleggen.

Onze kennis moet worden toegepast. Ons voortdurend zoeken naar waarheid kan niet los worden gezien van een voortdurend zoeken naar gerechtigheid, of m.a.w.: de vestiging van God’s Koninkrijk op Aarde en/of de opbouw van Zion. Wie vrede wil, moet voor gerechtigheid arbeiden.

Ja, en er zullen vele [politieke leiders] zijn die zeggen: Eet, drinkt en weest vrolijk, want morgen sterven wij; en het zal wel met ons zijn. En er zullen ook vele [politieke leiders] zijn die zeggen: Eet, drinkt, en weest vrolijk; vreest nochtans God — Hij zal het bedrijven van een kleine zonde wel rechtvaardigen; ja, liegt wat, maakt van iemand misbruik wegens zijn woorden, graaft een kuil voor uw naaste; daarin steekt geen kwaad; en doet al die dingen, want morgen sterven wij; en mochten wij toch schuldig zijn, dan zal God ons met enkele striemen slaan, en ten slotte zullen wij het heil verkrijgen in het koninkrijk Gods. En het bloed der heiligen zal hen vanuit de aardbodem aanklagen.

Wegens hoogmoed en wegens valse leraren en valse leer zijn hun kerken verdorven geworden, en hun kerken hebben zich verheven; wegens hoogmoed zijn ze opgeblazen. Zij beroven de armen ter wille van hun fraaie heiligdommen [tempels]; zij beroven de armen ter wille van hun fraaie kledij; en zij vervolgen de zachtmoedigen en de eenvoudigen van hart, omdat zij in hun hoogmoed opgeblazen zijn.

Wee hun die de rechtvaardige om een nietigheid terzijde dringen en hetgeen goed is beschimpen en zeggen dat het geen waarde heeft! (2 Nephi 28: 7-8, 10, 12-13, 16)

Tijdens het ontvangen van openbaring waarop hij de Afdeling 164 van de Leer en Verbonden baseerde, beschrijft profeet-president Veazey van de Gemeenschap van Christus in zijn meest recentelijke advies aan de kerk: “Na vele (schrift)teksten grondig te hebben bestudeerd, vestigde de Heilige Geest mijn aandacht op Galaten 3: 27-29 :

Want gij allen, die in Christus gedoopt zijt, hebt u met Christus bekleed. Hierbij is geen sprake van Jood of Griek, van slaaf of vrije, van mannelijk en vrouwelijk: gij allen zijt immers één in Christus Jezus. Indien gij nu van Christus zijt, dan zijt gij zaad van Abraham, en naar de belofte erfgenamen.

Bij het bestuderen van die passage verschafte de Geest mij inzicht in de bredere dimensie van Gods genade die werkzaam is door Christus in het transformeren van intermenselijke verhoudingen in deze verdeelde wereld. Ik ontving daardoor nog meer dan tevoren een getuigenis van de macht van het evangelie van Christus om gestalte te geven aan een nieuwe schepping onder diegenen die de moed hebben haar boodschap in een geheiligde gemeenschap te leven.” Profeet veazey geeft daarop een toelichting in de volgende verzen van Afd. 164, en hoe deze zich verhouden tot 2 Nephi 26:33 en Galaten 3: 27-29:

5. Het is cruciaal te begrijpen dat wanneer men waarlijk in Christus gedoopt is, men deel gaat uitmaken van een nieuwe schepping. Door het leven en de gedachte van Christus op zich te nemen, ziet men zichzelf en anderen vanuit een ander perspectief. Waar men mensen voorheen zag in het licht van economische status, sociale klasse, geslacht en seksuele geaardheid, of etnische afkomst, is dat voortaan niet meer het belangrijkste. Door het evangelie van Christus ontstaat er een nieuwe gemeenschap waar verdraagzaamheid, eenheid in verscheidenheid, en liefde worden geboren als een waarneembaar teken van de komende heerschappij van God.

6a. God, de Schepper aller dingen, zoals in Christus geopenbaard, is begaan met menselijke gedragingen en verhoudingen die de waarde en begaafdheid aller mensen hooghoudt en de meest kwetsbaren onder hen beschermt. Dergelijke verhoudingen moeten zijn verankerd in de beginselen van Christelijke liefde, wederzijds respect, verantwoordelijkheid, verbondenheid en getrouwheid, waar geen enkele wet op tegen is.

b. Wanneer de kerk die beginselen vollediger begrijpt en consequenter toepast dan zouden allerlei vragen kunnen worden beantwoord in het licht van Gods heilige doeleinden: vragen over verantwoordelijke menselijke seksualiteit, rolverdeling en geaardheid, over intermenselijke verhoudingen en over het huwelijk.

Nephi’s theologie van een God die alle mensen uitnodigt tot hem te komen, van hem te leren en met hem aan een inclusieve gemeenschap te werken, wordt heel goed verwoord in de afsluitende hoofdstukken van het Tweede Boek van Nephi. In sommige verzen klinkt dan ook Nephi’s begrip door, van Gods onvoorwaardelijke liefde voor zijn kinderen -aan allen gelijkmatig geschonken – een liefde die het niet uitmaakt wat iemand in het verleden heeft gedaan, zonder aanziens des persoons, die allen uitnodigt met Christus verzoend te worden en aangenomen te worden door een broeder of zuster in het geloof:

24 Hij doet niets, tenzij het voor het welzijn der wereld is; want Hij heeft de wereld lief, zodat Hij zelfs zijn eigen leven aflegt teneinde alle mensen tot Zich te kunnen trekken. Daarom gebiedt Hij niemand om geen deel te hebben aan zijn heil.

25 Zie, is er iemand die Hij toeroept, zeggende: Ga van Mij heen? Zie, ik zeg u, neen; integendeel, Hij zegt: Komt tot Mij, al gij einden der aarde, koopt melk en honing zonder geld en zonder prijs.

26 Zie, heeft Hij iemand geboden om de synagoge of het bedehuis te verlaten? Zie, ik zeg u, neen.

27 Heeft Hij iemand geboden om geen deel te hebben aan zijn heil? Zie, ik zeg u, neen; integendeel, Hij heeft het alle mensen om niet gegeven; en Hij heeft zijn volk geboden alle mensen tot bekering te bewegen.

28 Zie, heeft de Heer iemand geboden om geen deel te hebben aan zijn goedheid? Zie, ik zeg u, neen; integendeel, alle mensen zijn gelijkelijk begunstigd, en niemand wordt buitengesloten. (2 Nephi 26:24-28)

In een verslag n.a.v. een theologische aanbeveling over het vraagstuk van Rechtvaardige en Inclusieve Gemeenschappen, kwamen leden van de Ecumenische Beweging tot de volgende conclusies:

Moeilijke discussies werden gehouden op het gebied van Christologie. Men ervoer dat de dominante Christologien in onze kerkekn dikwijls bijdragen aan de uitsluiting van sociaal-zwakke groeperingen. Men was van mening dat het belangrijk is Christologie te formuleren op basis van concrete ervaringen aangaande uitsluiting, daarbij nadruk leggend op de gebroken Jezus aan het kruis, en de Christus die de gebroken schepping articuleert en integreert in de opstanding. Soms hanteert men daarbij taalgebruik dat spreekt over een Jezus als zondeloze en vleesgeworden zoon van God, die de gedaante op zich neemt van degenen die worden uitgebuit en uitgesloten, mensen met handicaps, kleurlingen, verachte kasten, gemarginaliseerde inheemse volken, mishandelde vrouwen en kinderen, ouderen, mensen met een afwijkende seksuele geaardheid, enz., dat alles met als doel om tendenzen in bepaalde culturen en structuren tegen te gaan die intermenselijke verhoudingen overheersen en soms doen verstikken.

Een dergelijk meervoudig begrip aangaande Christus stelt de kerk – het lichaam van Christus – in staat een inclusieve gemeenschap te worden. Het lichaam van Christus lijdt als in barensnood en verlangt naar herstelling en heelheid van de schepping: dit alles vanwege de talloze manieren waarop mensen elkaar uitsluiten. (Romeinen 8: 18-25). Jezus is de meest getrouwe beeltenis van een inclusieve God (Kolossenzen 1:15-20).

Het volk dat in duisternis wandelde, heeft een groot licht gezien; het licht heeft geschenen op hen die wonen in het land van de schaduw des doods.

Gij hebt het volk vermenigvuldigd en zijn vreugde groot gemaakt; het verheugt zich voor uw aangezicht als met de vreugde bij de oogst, en zoals men juicht bij het verdelen van de buit.

Want het juk van zijn last, en de stand op zijn schouder, de roede van zijn verdrukker, hebt Gij verbroken.

Want elke strijd van de krijgsman gaat gepaard met verward rumoer, en klederen gewenteld in bloed; maar deze zal zijn met verbranding en een prooi van het vuur.

Want een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven, en de heerschappij rust op zijn schouder; en men noemt zijn naam Wonderbaar, Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst.

Er is geen einde aan de uitbreiding van de heerschappij en de vrede op de troon van David en over zijn koninkrijk, om het te ordenen en het met recht en gerechtigheid te grondvesten, ja, voor eeuwig. De ijver van de Heer der heerscharen zal dit doen.

en het zal geschieden in de laatste dagen …

De onderstaande schrifttekst is een van de meest aangehaalde in zowel de herstellingsbeweging als in de vredesbeweging! Beide hebben Jesaja’s profetische woorden aangaande het komende millenium gemeenschappelijk, maar heiligen der laatste dagen noch vredesactivisten zijn zich daarvan bewust. Heiligen der laatste dagen menen dat Jesaja’s woorden letterlijk moeten worden genomen, en hun tempelceremonies staan daarom in verband met de door de vredesbeweging meest aangehaalde schrifttekst over het millenium “en zij zullen hun zwaarden tot ploegscharen omsmeden en hun speren tot snoeimessen”:

En het zal geschieden in het laatste der dagen, wanneer de berg van het huis des Heren zal vaststaan op de top der bergen en verheven zal zijn boven de heuvelen, en alle natiën zullen derwaarts heenstromen. En vele volken zullen optrekken en zeggen: Komt, laten wij opgaan naar de berg des Heren, naar het huis van de God Jakobs; en Hij zal ons leren aangaande zijn wegen, en wij zullen in zijn paden wandelen; want uit Zion zal de wet uitgaan en des Heren woord uit Jeruzalem. En Hij zal richten onder de natiën en vele volken berispen; en zij zullen hun zwaarden tot ploegscharen omsmeden en hun speren tot snoeimessen — geen volk zal tegen een ander volk het zwaard opheffen, en zij zullen nooit meer oorlog leren.

Maar om de een of andere reden vindt deze tekst geen weerklank onder Utah-mormonen; de enige schrifttekst in het Oude Testament en in het Boek van Mormon die over hedentendaagse tempels gaat, terwijl we het nieuwe Millenium naderen. De enige tekst die onze tempelbouw in verband brengt met het bevorderen van vrede en ontwapening. Gordon B. Hinckley verklaarde in zijn Conferentietoespraak “Dit Grootse Jaar van het Millenium” vanuit het nieuwe Conferentiecentrum in Salt Lake City:

Dit prachtige gebouw, direct naast de tempel, doet me denken aan de bekende profetische uitspraak van Jesaja: “En het zal geschieden in het laatste der dagen: dan zal de berg van het huis des Heren vaststaan als de hoogste der bergen, en hij zal verheven zijn boven de heuvelen. En alle volkeren zullen derwaarts heenstromen en vele natiën zullen optrekken en zeggen: Komt, laten wij opgaan naar de berg des Heren, naar het huis van de God Jakobs, opdat Hij ons lere aangaande zijn wegen en opdat wij zijn paden bewandelen. Want uit Sion zal de wet uitgaan en des Heren woord uit Jeruzalem…. Huis van Jakob, komt, laten wij wandelen in het licht des Heren (Jesaja 2:2-3, 5).

Wijlen president Hinckley citeerde vers 4 niet in zijn toespraak: “zij zullen hun zwaarden tot ploegscharen omsmeden”, en “geen volk zal tegen een ander volk het zwaard opheffen”. Ik kan alleen maar veronderstellen dat de meeste heiligen der laatste dagen hun roeping t.o.v het millenium niet aanvaarden c.q. dat e.e.a. niet wordt vernoemd door een gebrek aan toewijding van de kant van de HLD Kerk als het om vrede gaat. Evenals religies onzeker zijn over het gebruik van geweld, zijn ze ook onzeker over geweldloosheid om sociale verandering te bewerkstelligen. Vrede wordt hoofdzakelijk ervaren als innerlijke vrede, als vrucht van de Geest en van bekering – als het Eind van het pad, en niet als de Weg. Mahatma Gandhi zei eens: “Er leiden geen paden tot vrede, Vrede is de Weg!”

President Hinckley legt het verband uit: “Ik geloof dat [Jesaja's] profetie verwijst naar de prachtige historische tempel in Salt Lake, maar ook naar deze prachtige conferentiezaal. Want vanaf dit spreekgestoelte zal de wet uitgaan, samen met het woord en getuigenis des Heren. Moge de Here ons als volk zegenen. In dit grootse jaar van het millenium vinden we nieuwe aanmoedigingen. Mogen we in de voetsporen treden van de grote Jehova, de God van Abraham, Izaak, en Jacob”. Ik kan nauwelijks wachten!

Zwaarden tot ploegscharen

“Zwaarden tot ploegscharen” is een algemeen bekend begrip op het gebied van vredesbesprekingen waar militaire wapensystemen worden omgebouwd t.b.v. vreedzame maatschappelijke toepassingen. De ploegschaar wordt vaak gebruikt als creatief symbool waar de mensheid zich haar voordeel mee kan doen, als contrast met het vernietigende oorlogstuig dat door het zwaard wordt gesymboliseerd; een eveneens scherp geslepen metaal met een nogal tegengestelde bedoeling. De bekende uitdrukking “zwaarden tot ploegscharen” is gebruikt door uiteenlopende sociale en politieke groeperingen.

Ploegschaar-bewegingen worden gevormd door mensen die zich toewijden aan vrede en ontwapening, die op geweldloze, veilige, publiekelijke en verantwoordelijke manier wapensystemen of oorlogstuig willen ontmantelen zodat deze niet langer een gevaar voor mensen opleveren.

Ploegschaar-aktivisten worden getraind in veiligheid en geweldloosheid en vormen blijvende aktiegroepen. Ploegscharen is een belichaming van de Bijbelse profetie om “zwaarden tot ploegscharen om te smeden”, maar is hedentendage geen christelijke beweging meer, maar is er een die mensen van allerlei geloven – of geen geloof – omvat. De onderliggende gedachte is een universele oproep tot vrede, om oorlog af te schaffen en vreedzame manieren te vinden om conflicten op te lossen. Die oproep herkent het machtsmisbruik dat oorlog altijd is, en de enorme immoraliteit die dreigt met doden (van de website Trident Ploughshares).

Men zou zich af moeten vragen: wat hebben mormoonse tempels van doen met vredestichten tussen de volken en met het niet langer geld uitgeven voor militaire operaties maar voor vredelievende en constructieve aktiviteiten? Het verband is er volgens mij wel, maar niet erg duidelijk zoals u zich kunt voorstellen. Gordon B. Hinckley zei over de tempel in Salt Lake City:

“In de tempel wordt een mate van vrede ervaren. Men laat de wereld met al haar glans en glitter achter zich. In het huis des Heren heerst rust. Degene die er dienen weten dat zij met eeuwige zaken bezig zijn. Iedereen is er in het wit gekleed. Men praat er zachtjes. Gedachten zijn er verheven. Het is een heiligdom van dienstverlening. Het meeste werk dat in dit heilig huis verricht wordt, wordt plaatsvervangend gedaan t.b.v. degenen die door de sluier des doods zijn gegaan. Dit heiligdom wordt een plaats van onderricht aangaande de goede en heilige dingen Gods. We zien het plan van een liefdevolle Vader aan het werk t.b.v. Zijn zonen en dochteren onder alle generaties. Het is als het ware een illustratie van de eeuwige reis van de mens: van een voorbestaan, naar dit leven, naar het hiernamaals … “

Ik schreef een ander artikel: “tempels: vredestructuren”, waarin de gedachte van tempels als leerscholen wordt aangehaald: (HoPE – Holistic Peace Education) een begrip dat in de toekomst gebruikt zou kunnen worden als een mormoons stramien voor sociale verandering. Voorzover ik het goed begrijp is het de bedoeling om overal ter wereld tempelgemeenschappen te stichten; individuen, gezinnen en buurten die leven overeenkomstig heilige verbonden en die op die manier “Zion willen vestigen”. Door de jaren heen heeft “Zion” steeds meer aan betekenis verloren. Tegenwoordig hebben we het over Zion als als het Koninkrijk Gods op aarde, d.w.z. de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen.

Het visioen van een andere en betere samenleving is dus aan het vervagen. De tempel wordt “een stilte in de storm”, “een vluchtheuvel temidden van chaos”; eigenlijk een soort mormoons isolationisme. Het mooie daarvan is dat geen enkele kerk of maatschappelijke stroming zich in het luchtledige bevindt. Wanneer geweld onverminderd blijft toenemen in de maatschappij, dan zullen we wellicht concluderen – hopelijk voor het te laat is – dat ook wij onze wapens moeten neerleggen. Opdat de woorden van Jesaja mogen worden vervuld. In dat verband mag worden vermeld dat er welkome veranderingen zichtbaar zijn in de HLD Kerkelijke richtlijnen. Ik maak in het bijzonder melding van de recentelijke nieuwe “doelstelling” van de Kerk “om voor de armen en behoeftigen te zorgen” (geen nieuw idee, maar wel een nieuw accent). Die hernieuwde nadruk is goed, maar ze verschaft nog geen visioen van een andere en betere samenleving.

Vanaf hoofdstuk 6 in 2 Nephi doet Jakob het relaas van de lotgevallen van het Joodse volk en verschaft hij nieuwe informatie aan het volk van Nephi aangaande de zaligheid van het mensdom op basis van een openbaring hem gegeven tijdens een nachtelijk bezoek van een engel. Het onderwerp van zijn toespraak is echter het woord van Jesaja,

“En nu, de woorden die ik ga lezen, zijn de woorden die Jesaja met betrekking tot het gehele huis Israëls heeft gesproken; daarom kunnen zij op u worden toegepast, want gij zijt van het huis Israëls. En er zijn vele dingen door Jesaja gesproken die op u kunnen worden toegepast, omdat gij van het huis Israëls zijt.”

Hij spreekt over hun ballingschap in Babylon en over hun terugkeer, en over de zending en kruisiging van de “Heilige Israels”. Het woord Christus komt uit het Griekse Kristos hetgeen ”de gezalfde” betekent. Het is een vertaling uit het Hebreeuws en wordt doorgaans vertaald met Messias. Het woord wordt als titel gebruikt, vandaar de veel gebruikte aanduiding: Christus Jezus, hetgeen betekent: De Gezalfde Jezus.

De Lijdende Dienstknecht

In de hoofdstukken 7 en 8 onderwijst Jakob zijn gehoor direct uit Jesaja (vergelijk met Jesaja 50-52). In hoofdstuk 9 begint hij vervolgens de betekenis van die twee hoofdstukken uit te leggen, maar zijn uitleg kan niet los worden gezien van Jesaja 52-53, ook wel bekend als

“De Lijdende Dienstknecht”. Gedurende hun hele ballingschap, d.w.z. 70 jaar fysiek in

Babylon en meer dan 400 jaar geestelijke ballingschap in eigen land, dachten en schreven de Israelieten uitgebreid over de betekenis van het lijden der rechtvaardigen in Gods heilsplan.

In Jesaja 40-55 wordt herhaaldelijk en aangrijpend beschreven hoe Gods koninkrijk wordt gesticht door Gods Dienaar (die afwisselend Israel of een individueel persoon kan zijn). De ontknoping lezen we in 52:13 – 53:12, De Lijdende Dienstknecht, waar voor Israel’s zonden die haar in ballingschap hielden verzoening tot stand wordt gebracht door het lijden en dood van de Dienaar, waardoor verlossing, overwinning en shalom binnen bereik komen. Alhoewel

Jakob niet direct uit die verzen citeert, is het duidelijk dat hij doelt op het lijden van Christus in de hoofdstukken 9,10 en 11.

In het artikel “Suffering and Salvation, Submission and Subversion, Grounding Nonviolence in 1 Peter”, legt Brandon Rhodes uit dat in dit leven “het Koninkrijk tot stand wordt gebracht d.m.v. het lijden der rechtvaardigen”. Dit verband tussen het lijden van Gods volk en Gods koninkrijk was heel aktueel voor Petrus, als we hem tenminste kunnen zien als een christelijke Jood uit de eerste eeuw. En inderdaad, de “Lijdende Dienstknecht” – vol lijden en hoop – is sterk verwoven met zijn vermaning aan het adres van christelijke slaven in 1 Petrus 2: 18-25 (met name in de verzen 21-24).

De tekst in 1 Petrus over Jesaja’s woorden werpt licht op hoe de lijdende Christus een voorbeeld was voor lijdende huishoudelijke slaven, en voor de lijdende christengemeenschappen tot wie 1 Petrus zich richtte.” Het lijden van Jesaja’s Lijdende Dienaar die betekenis geeft aan christelijk lijden. Om met de schrijver Winn te spreken: “Er is een mystiek verband tussen het lijden van Christenen en het lijden van Christus.” Echter, in het Mormonisme onderwerpt Jezus zich aan de wil der “mensen” (aan hun geweld en veroordeling t.o.v. hem) – zodat alle mensen aan hem onderdanig zullen worden – en deze zich met zijn wil verzoenen (en met zijn vrede en en zijn genade t.o.v. alle mensen).

En Hij komt in de wereld om alle mensen te redden, indien zij naar zijn stem willen luisteren; want zie, Hij doorstaat de pijnen van alle mensen, ja, de pijnen van ieder levend schepsel, van zowel mannen als vrouwen als kinderen, die behoren tot het geslacht van Adam. En Hij doorstaat dit om alle mensen de opstanding deelachtig te laten worden, opdat allen voor Hem zullen staan op die grote dag, de dag des oordeels.

Ja, ik weet dat gij weet dat Hij Zich in het lichaam zal vertonen aan hen die te Jeruzalem zijn, waar wij vandaan zijn gekomen; want het is noodzakelijk dat het onder hen plaatsvindt; want het is nodig dat de grote Schepper toestaat dat Hij in het vlees aan de mens wordt onderworpen, en voor alle mensen sterft, opdat alle mensen aan Hem mogen worden onderworpen.

misverstand over “lijden” in het Mormonisme?

In de Leer en Verbonden Afdeling 19, in een openbaring aan Joseph Smith in maart 1830 te Manchester, New York, legt Jezus uit wat het verband is tussen zijn lijden en het mogelijke lijden van zijn kinderen als deze zich niet bekeren (of onderwerpen aan zijn wil):

“daarom gebied Ik u zich te bekeren — bekeer u, opdat Ik u niet sla met de roede van mijn mond, en met mijn verbolgenheid, en met mijn toorn, en uw lijden hevig zij — hoe hevig weet u niet, hoe intens weet u niet, ja, hoe zwaar te dragen weet u niet. Want zie, Ik, God, heb deze dingen voor allen geleden, opdat zij niet behoeven te lijden als zij zich bekeren; maar als zij zich niet bekeren, moeten zij lijden zoals Ik; welk lijden Mij, ja, God, de grootste van allen, van pijn deed sidderen en uit iedere porie bloeden, en naar lichaam en geest deed lijden — en Ik wilde dat Ik de bittere beker niet behoefde te drinken, en kon terugdeinzen.”

Betekent dit dat volgens het Mormonisme Christus leed opdat wij niet zullen hoeven te lijden op voorwaarde van onze bekering? Nee, deze openbaring suggereert niet dat de rechtvaardigen niet nodeloos zullen lijden als gevolg van de vrije wilsbeschikking van anderen , op de dag des oordeels, in de eeuwigheid, d.w.z. als we ons in dit leven bekeren.

Maar we zondigen als we onze vijanden kwaad berokkenen, wraak nemen op degenen die ons leed aangedaan hebben, als we kwaad met kwaad vergelden; daarmee het voorbeeld van Christus negerend dat hij ons toonde tijdens zijn leven en dood.

Want mag dát roem heten, als gij slagen moet verduren, omdat gij kwaad doet? Maar als gij goed doet en dan lijden moet verduren, dát is genade bij God. Want hiertoe zijt gij geroepen, daar ook Christus voor u geleden heeft en u een voorbeeld heeft nagelaten, opdat gij in zijn voetstappen zoudt treden; die geen zonde gedaan heeft en in wiens mond geen bedrog is gevonden; die, als Hij gescholden werd, niet terugschold en als Hij leed, niet dreigde, maar het overgaf aan Hem, die rechtvaardig oordeelt;

Maar zie, de rechtvaardigen, de heiligen van de Heilige Israëls, zij die hebben geloofd in de Heilige Israëls, zij die de kruisen van de wereld hebben verdragen en de smaad ervan niet hebben geacht, zij zullen het koninkrijk Gods beerven dat voor hen is bereid vanaf de grondlegging der wereld, en hun vreugde zal voor eeuwig overvloedig zijn.

Alleen de waarheid zal standhouden

O mijn geliefde broeders, neigt uw oor naar mijn woorden. Denkt aan de grootheid van de Heilige Israëls. Zegt niet dat ik harde dingen heb gesproken over u, want indien gij dat doet, beschimpt gij de waarheid; want ik heb de woorden van uw Maker gesproken. Ik weet dat de woorden van de waarheid streng zijn tegen alle onreinheid; maar de rechtvaardigen vrezen ze niet, want zij hebben de waarheid lief en blijven onverwrikt.

Mahatma Gandhi zei over “waarheid”: “Alleen de waarheid zal standhouden, al het andere is onderhevig aan de tand des tijds. Ik moet van de waarheid blijven getuigen ook al blijf ik als enige over die zijn stem durft te verheffen. Uiteindelijk misschien een roepende in de woestijn, maar ze zal nog steeds klinken als alle andere stemmen zijn verstomd, het is de stem der waarheid.”

Gelovige mensen vormen overal ter wereld dikwijls het kader van krachtige en succesvolle bewegingen voor vrede en gerechtigheid. Velen van hen dragen een morele visie uit, daartoe geleid door hun krachtig geloof in God. Mahatma Gandhi was een van hen. Hij noemde zeven maatschappelijke zonden (vergelijk met de schrifttekst direct hieronder uit 2 Nephi 9:27-30):

Welvaart zonder Arbeid – Genot zonder Geweten – Wetenschap zonder Menselijkheid – Kennis zonder Karakter – Politiek zonder Principe – Handel zonder Moraliteit – Aanbidding zonder Opoffering.

Maar wee hem wie de wet is gegeven, ja, die alle geboden Gods heeft, zoals wij, en die ze overtreedt, en die de dagen van zijn proeftijd verspilt, want zijn toestand is verschrikkelijk! O, dat geslepen plan van de boze! O, de zelfingenomenheid en de zwakheden en de dwaasheid der mensen! Wanneer zij geleerd zijn, menen zij wijs te zijn en luisteren zij niet naar de raad Gods, want zij schuiven die opzij in de veronderstelling het zelf wel te weten; daarom is hun wijsheid dwaasheid en hun van geen nut. En zij zullen verloren gaan.

Maar geleerd zijn is goed indien zij naar de raadgevingen Gods luisteren. Maar wee de rijken die rijk zijn met betrekking tot de dingen der wereld; want omdat zij rijk zijn, verachten zij de armen en vervolgen zij de zachtmoedigen, en is hun hart op hun schatten gesteld; daarom is hun schat hun god. En zie, hun schat zal ook met hen vergaan.

“En vervloekt zij het nageslacht van hem die zich met hun nageslacht vermengt, want zij zullen met dezelfde vervloeking worden vervloekt. En de Heer sprak het, en het geschiedde. En wegens hun vervloeking die op hen rustte, werden zij een lui volk, vol list en streken, dat in de wildernis op roofdieren jaagde. En de Here God zeide tot mij: Zij zullen een tuchtroede zijn voor uw nakomelingen, om hen ertoe op te wekken Mij indachtig te zijn; en omdat zij Mij niet indachtig zijn en niet naar mijn woorden luisteren, zullen zij hen zelfs tot vernietiging toe tuchtigen”. (2 Nephi 5:23-25)

Waarom haat men ons? Hebben we dat onszelf na 9 september wel eens afgevraagd?

Op de Internetsite “Beyond Intractability.org” legt Heidi Burgess uit dat het woord ‘buitenstaanders’ betrekking heeft op iedereen die niet tot de eigen groep behoort. De eigen groep omvat de eigen nationaliteit, etnische afkomst, ras, of religie. In conflictsituaties worden degenen die niet tot de eigen groep behoren als minderwaardig beschouwd, en degenen die tot een tegengestelde groep behoren zelfs als slecht beschouwd. De uitdrukking “vijandsbeeld” heeft betrekking op de ‘vijand’ in de tegengestelde groep, de groep die in vele opzichten als slecht wordt beschouwd.

Bij “vijandsdenken” hoort een zondebok. Dikwijls vinden beide partijen dat de andere partij (de tegenstander) de oorzaak van de problemen is; problemen die opgelost zouden kunnen worden als de vijand overwonnen of uitgeschakeld word. De vijand kan bijv. worden gezien als dom, egoistisch, aggressief, vijandig, of uitgesproken slecht. Een dergelijke indruk blijft bestaan, zelfs als het gedrag van de leden van de andere groep niet slechter is dan dat van de leden van de eigen groep. Maar wanneer mensen in een ernstig conflict verwikkeld raken, projecteren zij hun eigen negatieve eigenschappen op de tegenpartij, daarbij hun eigen fouten en gebreken niet onderkennend, maar de nadruk leggend op die van de ander.

In haar extreme vorm ontaardt een dergelijk gedrag in verontmenselijking van de leden van de tegengestelde groep, die dan als minder menselijk worden aangemerkt. Dergelijk gedrag is ondenkbaar als er geen sprake is van een ernstig conflict, maar ontmenselijking wordt een noodzakelijke voorwaarde als men van plan is oorlog met ze te gaan voeren.  Psychologisch gezien wordt het moeilijk om zonder een dergelijke ontmenselijking de tegenstander te doden. Het is heel wat eenvoudiger zich met oorlog, volkerenmoord en schending van mensenrechten in te laten als men de overtuiging heeft dat de tegenstander op onze ondergang uit is – en minder menselijk is dan de eigen groep.

Een verschrikkelijk voorbeeld van onmenselijking was de genocide in Ruwanda. Het amerikaanse Vredesinstituut schrijft in haar rapport: “Er was sprake van een georganiseerde, gewelddadige campagne waarbij de Tutsi’s als vijandelijk ongedierte werden beschouwd en de radiozender van Ruwanda alle Hutu’s opriep om Tutsi’s te doden “omdat de massagraven nog maar halfvol waren”. In vier maanden tijd werden naar schatting tussen 500.000 en een miljoen mensen gedood”.

Een vraag: verdedigden de Lamanieten hun land tegen invallen van de Nephieten?

“The Fire still Burning” legt in een commentaar uit: “Het Boek van Mormon zwijgt ten ene male over Laban’s kant van het verhaal. De Nephieten trekken de wildernis in, vestigen zich in het land van Nephi, en opeens verschijnen daar hun vijanden in grote aantallen ten tonele. Let wel: 40 jaar na aankomst in het beloofde land! Ze hadden een donkere huidskleur en leken niet op Laman en Lemuel. Alle vijanden van de Nephieten worden vervolgens “Lamanieten” genoemd, waarschijnlijk omdat de Nephieten aanvallen van hun broederen verwachtten en in de veronderstelling dat er geen andere mensen waren. Deze zgn. “Lamanieten” verdedigden zich dus wel degelijk tegen de Nephitische invallers!  Op welke manier Laman deze bevolkingsgroepen leerde kennen doet nauwelijks ter zake; de vijand van mijn vijand is mijn vriend, vooral als die nieuwe vriend kennis van zaken heeft die me kan helpen de vijand te verslaan.”

Over de vijandschap tusssen Nephieten en Lamanieten geeft mormoonse apologie een soortgelijke uitleg als Jakob in zijn toespraak over Jesaja 6-10. Het gaat erom de volgelingen van Nephi een meer genuanceerde kijk te geven op hun zgn. vijanden de Lamanieten. FAIRLDS.org heeft een artikel over de buren van Nephi: “Volken van het Boek van Mormon en Pre-Columbiaanse Bevolkingen”. In dat artikel doet Matthew Roper de mogelijkheid aan de hand dat Laman, Lemuel en de andere “slechterikken” zich wel eens verbonden zouden kunnen hebben met andere – al reeds aanwezige – volken op het amerikaanse vasteland ten tijde van Nephi’s vertrek naar het Land van Nephi, hetgeen de zwarte (vervloekte) huisdkleur verklaarde als gevolg van de gemengde huwelijken met niet-Lehitische volken die het land al bewoonden. Hier volgen wat relevante uittreksels uit dat artikel:

Toen de Nephieten en Lamanieten uiteen gingen, bevond Nephi zich in het gezelschap van zijn eigen gezin, Zoram en Sam en hun gezinnen, zijn jongere broers Jakob en Jozef, en zijn zusters, alsmede “iedereen die met mij mee wilde gaan”. Wie waren degenen die “in de waarschuwingen en openbaringen Gods geloofden”? Het meest voordehandliggende antwoord: anderen mensen die in het land woonden, die niet tot Lehi’s familie behoorden. Van belang is dat Nephi in dit tekstgedeelte voor het eerst melding maakt van het “volk van Nephi” om zijn volgelingen aan te duiden (2 Nephi 5:9), een benaming die suggereert dat het wel eens om een grotere groep zou kunnen gaan dan zijn naaste familieleden.

Het is ook het moment dat de benaming “Lamanieten” voor het eerst opduikt. Nephi legt uit dat hij voorbereidselen treft om zijn volk te verdedigen “voor het geval het volk dat nu de Lamanieten werd genoemd, ons zou overvallen en vernietigen; want ik kende hun haat tegen mij en mijn kinderen en degenen die mijn volk werden genoemd” (2 Nephi 5:14). De demograaf James Smith schrijft: Uit dat laatste tekstgedeelte zouden we kunnen opmaken dat “Lamanieten” een nieuwe benaming is voor het gezin en de volgelingen van Laman, de vijandige broer waarvoor Nephi vluchtte.  Weer een andere verklaring zou kunnen zijn dat bevolkingsgroepen die voorheen geen “Lamanieten” werden genoemd, daar nu wel onder gerekend worden i.v.m. hun verbond met Laman.

Na uitgelegd te hebben hoe hij en zijn volk zich afscheidden van Laman, Lemuel, de zonen van Ishmael en hun volk, legt Nephi uit hoe zijn eigen volk zich in het land vestigde, en haalt een profetie des Heren aan: “En vervloekt zij het nageslacht van hem die zich met hun nageslacht vermengt, want zij zullen met dezelfde vervloeking worden vervloekt. En de Heer sprak het, en het geschiedde” (2 Nephi 5:23).

Deze profetie voorspelt toekomstige gemengde huwelijken onder de Lamanieten, maar uit de urgentie van Nephi’s observatie dat “de Heer het sprak, en het geschiedde” kunnen we opmaken dat dit proces al in gang was gezet ten tijde van Nephi’s vertrek of kort daarna. D.w.z. vanaf dat eerste moment had een onbekend volk zich al bij de Lamanieten gevoegd om zich tegen Nephi en zijn volk te verzetten en als hen was geworden, een gebeurtenis die Nephi zag als een vervulling van een profetie des Heren. Merk op dat Nephitische afsplitsingen niet als zodanig worden genoemd tot enkele generaties daarna, dus Nephi’s opmerking over onbekende volken die zich met de Lamanieten d.m.v. huwelijken vermengden, suggereert de aanwezigheid van andere niet-Lehitische volkeren die zich met de Lamanieten verbonden.

Zijn onze vijanden van nature slecht?

Eliezer Yudkowsky in het artikel “Less Wrong” legt uit dat “we veel te snel verband leggen tussen iemands handelingen en iemands persoonlijkheid. We zien iemand tegen een frisdrankenautomaat schoppen en gaan er van uit met een aggressieve persoon te maken te hebben, maar als we zelf tegen de automaat schoppen komt dat omdat we de bus misten, de trein vertraging had, we een slechte dag hadden, en nu ook nog eens die stomme automaat ons geld niet teruggeeft, dat zou toch iedereen in een dergelijke situatie doen?

We kunnen ons eigen handelen zien in het licht van de omstandigheden, als heel normaal in een bepaalde gemoedsrust. Maar als iemand anders tegen de automaat begint te schoppen hebben we geen oog voor zijn gemoedsrust: alles wat we zien is een schoppende beweging om ons onbekende reden, en we concluderen dat we met een van nanture aggressief persoon te maken hebben – anders zou deze immers niet zo maar ineens tegen de automaat beginnen te schoppen.

Om menselijk gedrag te kunnen doorgronden, moeten we ons allereerst realiseren dat ieder mens vindt dat hij of zij zich normaal gedraagt. Het gaat er niet om met welke vreemde afwijking iemand geboren werd als oorzaak voor een bepaald gedrag. Mensen hebben weliswaar karaktereigenschappen, maar het zijn niet allemaal aangeboren afwijkingen die hun zichtbare gedrag veroorzaken. De meeste mensen zien zichzelf als heel normaal van binnen. Zelfs degenen die we haten, die de vreselijkste dingen doen, zijn niet van nature abnormaal. Als we dat gaan begrijpen zullen we ons minder snel laten verrassen door het gedrag van anderen.

“Ja, zij morden tegen mij, zeggende: Onze jongere broeder denkt over ons te heersen; en wij hebben wegens hem vele beproevingen gehad; welnu, laten wij hem doden om niet nog meer te worden gekweld wegens zijn woorden. Want zie, wij willen hem niet als onze heerser hebben, want het komt ons toe, die de oudere broeders zijn, om over dit volk te heersen.” (2 Nephi 5:3)

Het is nu eenmaal zo dat mensen zichzelf over het algemeen niet als boosdoener zien. Iedereen vindt zichzelf de held in het eigen levensverhaal. Dus ook in de levensloop van de vijand zal deze zichzelf niet als slecht ervaren. We zien de vijand misschien als slecht, maar dat heeft niets van doen met de ervaringswereld van die persoon. Als we eenmaal partij hebben gekozen, blijft ons niets anders over dan consequent te zijn in onze aanval op allles wat de tegenpartij in een gunstig daglicht zou kunnen zetten; zo niet, dan zouden we immers als het ware onze eigen vrienden afvallen.

Als de vijand inderdaad van nature slecht zou zijn, zou dat een pluspunt voor ons zijn. Elke reden die “onze kant” kiest, grijpen we dankbaar aan, hoe vergezocht ook, opdat we de vijand aan het front onder druk zetten. We leggen vurige vaderlandsliefde aan den dag waartegen niemand zich durft te verzetten. Voordat je het weet heeft de vijand horentjes, vleugels, vurige adem, en spuit deze venijnig vergif. Aan over de feitelijkheden daarvan te twijfelen is hetzelfde als partij voor de tegenstander kiezen, hoogverraad dus. Want in zo’n geval begrijpen maar weinig mensen dat je niet de vijand maar de waarheid wilt verdedigen.

de woorden van Jesaja over etnische en sociale verscheidenheid

Terug naar het eerder genoemde artikel in FAIRLDS.org “omdat de mogelijkheid bestaat dat meerdere niet-Lehitische volken zich verbonden wisten met zowel Nephieten als Lamanieten, krijgen de woorden die Nephi en Jakob aanhalen uit Jesaja een diepere betekenis.”
Na uitgelegd te hebben dat “wij reeds oorlogen en twisten hadden met” de Lamanieten (2 Nephi 5:34) maakt Nephi melding van de lange rede van zijn broer Jakob (2 Nephi 6:2). Nephi wenst dat Jakob over Jesaja spreekt en met name over de profetien van Jesaja aangaande de relatie tussen het verstrooide Israel en de niet-Joden (2 Nephi 6:4). Jakob vraagt zijn volk om die passages uit Jesaja in hun eigen situatie toe te passen (2 Nephi 6:5) en suggereert dat deze leringen van doen hebben met “dingen die nu zijn, en die zullen komen” (2 Nephi 6:4). Als heiligen der laatste dagen leggen we terecht nadruk op dat laatste maar in welk verband moesten de Nephieten de leringen van Jesaja op zichzelf van toepassing maken?

Zeker, de toespraak van Jakob wijst naar de toekomst, maar door deze op zichzelf toe te passen, zouden de Nephitische toehoorders vanzelfsprekend de overduidelijke parallel herkennen met hun eigen omstandigheden. Als een vertakking van het verstrooide Israel in een nieuw land van belofte wilden ze Zion vestigen, maar werden door hun voormalige broederen gehaat, tegengewerkt en vervolgd. En zelfs wanneer Jakob in deze profetien verwijst naar de laatste dagen, hebben zijn woorden van alles te maken met de mensen van zijn tijd die hun Lamanitische belagers als de “Joden” van Jakob’s profetie beschouwen en de “niet-Joden” als de niet-Lehitische volken die met de Lamanieten samenspanden tegen het volk van Nephi. Maar wanneer Jakob de woorden van Jesaja  op de Lehieten toepasselijk maakt, legt hij uit dat niet alle niet-Joden Zion zullen bestrijden en dat sommigen van hen mede-erfgenamen zullen worden met het volk van Lehi in de zegeningen van het land: “Maar zie, dit land, heeft God gezegd, zal u een erfland zijn, en de aandere volken zullen in het land worden gezegend. (2 Nephi 10:10). Op welke manier zouden de niet-Joden in het land gezegend worden? Door te  worden gerekend tot de kinderen van Lehi (denk aan 2 Nephi 1: “this land was made for you and me.”)

“Welnu, mijn geliefde broeders, aldus zegt onze God: Ik zal uw nageslacht door de hand van de andere volken benauwen; niettemin zal Ik het hart van de andere volken verzachten, zodat zij als een vader voor hen zullen zijn; daarom zullen de andere volken worden gezegend en onder het huis Israëls gerekend. Ik zal dit land voor eeuwig wijden aan uw nageslacht, en aan hen die onder uw nageslacht zullen worden gerekend, als hun erfland; want het is een land dat boven alle andere landen verkieslijk is, zegt God tot mij; daarom wil Ik dat alle mensen die erin wonen Mij aanbidden, zegt God. (2 Nephi 10:18-19)

De belofte van de Heer aan het volk van Nephi bij monde van Jakob, wordt steeds weer herhaald en vindt toepassing in zowel die tijd als in de toekomst. Jakob’s toespraak kan in zijn tijd worden gezien als een antwoord op de vraag hoe Lehitisch Israel zich t.o.v. niet-Lehitische volken in het beloofde land moest gedragen. Het antwoord was dat deze – als zij daarvoor kozen – tot Gods volk gerekend zouden kunnen worden en als mede-erfgenamen Zion mochten vestigen. Zij zouden dan tot Israel en tot Lehi’s nakomelingenschap gerekend worden. Sommigen vroegen zich af – als er andere volken waren ten tijde van het Boek van Mormon – waarom deze niet vaker vermeld werden in de kroniek. Het precedent om geen onderscheid te maken tussen de nakomelingen van Lehi en bekeerlingen onder de rest van de bevolking zou van fundamentele betekenis blijken voor de Nepitische natie, het zou de woorden van latere Nephitische profeten beinvloedden, en zou alle volken in het land in uiterste bewoordingen beschrijven zoals Zion/Babylon of Nephieten/Lamanieten. Eerdere culturele indentiteiten zouden daardoor opgaan in een dergelijke algemene benaming.

“De mensen nu die geen Lamanieten waren, waren Nephieten; niettemin werden zij Nephieten, Jakobieten, Jozefieten, Zoramieten, Lamanieten, Lemuëlieten en Ismaëlieten genoemd. Maar ik, Jakob, zal hen voortaan niet door die namen onderscheiden, maar hen die trachten het volk van Nephi te vernietigen, zal ik Lamanieten noemen, en hen die Nephi welgezind zijn, zal ik Nephieten of het volk van Nephi noemen, volgens de regering der koningen.” (Jakob 1:13-14)

Een voorbeeld van een dergelijk proces zien we in het geval van Nephi’s rechtvaardige broer Sam. Lehi geeft Sam een zegen: ” Gezegend zijt gij, en uw nageslacht; want gij zult het land erfelijk bezitten, zoals uw broeder Nephi. En uw nageslacht zal worden gerekend onder zijn nageslacht; en gij zult zoals uw broeder zijn, en uw nageslacht zoals zijn nageslacht; en gij zult in al uw dagen gezegend zijn. (2 Nephi 4:11). Lehi zegent al zijn kinderen maar slechts Sam wordt beloofd dat zijn nageslacht onder dat van Nephi zal worden gerekend. Heel opmerkelijk: als de Lehitische stammen worden vermeld, wordt die van Sam niet vernoemd (Jakob 1:13 ;  4 Nephi 1:35-38). Waarom niet? Waarschijnlijk omdat wanneer men eenmaal onder een ander volk wordt gerekend, men de naam en identiteit van dat volk overneemt. Zo ook de niet-Joden: eenmaal onder Israel of Lehi gerekend, worden ze voortaan onder hun verbondsouders gerekend ongeacht hun biologische afkomst. Voortaan zijn zij gewoon: Israel.

Nephi’s nadruk op de universele aard van God’s liefde krijgt des te meer betekenis omdat het hier gaat over een volk dat te maken heeft met grote etnische en sociale verscheidenheid. “En Hij verwerpt niemand die tot Hem komt, zwarte en blanke, slaaf en vrije, man en vrouw; en Hij is de heidenen indachtig; en allen zijn voor God gelijk, zowel de Joden als de andere volken. (2 Nephi 26:33) De Nephieten zouden normaliter onder “Joden” verstaan: degenen die uit Jeruzalem voortkwamen; de aanvullende vermelding van niet-Joden en heidenen zou er in de ogen van Nephieten op duiden dat er anderen in het land waren.

De engelstalige uitdrukking “droop in sin” komt uit het Oud-Noorse “drúpa”, hetgeen betekent: “lijdzaam het hoofd laten hangen”. “Kwijn niet langer weg in zonde”: zijn het niet woede en geweld die lijden veroorzaken? De afbeelding hieronder is getiteld: Nephi’s bedroefdheid, en illustreert heel goed het geestelijk lijden dat Nephi in bovenstaande tekst tot uitdrukking brengt.

NEPHI’S BEDROEFDHEID

Linksboven in de afbeelding is de volgende tekst te lezen:

“En het geschiedde dat de Geest er bij mij op aandrong Laban te doden; maar ik zeide in mijn hart: Nooit te eniger tijd heb ik het bloed van een mens vergoten. En ik deinsde terug en wilde dat ik hem niet behoefde te doden. En wederom zeide de Geest tot mij: Zie, de Heer heeft hem in uw handen overgeleverd. Ja, en ik wist ook dat hij had getracht mij van het leven te beroven; ja, en dat hij niet wilde luisteren naar de geboden des Heren; en ook had hij zich ons bezit toegeëigend. En het geschiedde dat de Geest wederom tot mij zeide: Dood hem, want de Heer heeft hem in uw handen overgeleverd; zie, de Heer doodt de goddelozen om zijn rechtvaardige doeleinden te vervullen. Het is beter dat één mens omkomt dan dat een natie in ongeloof verkommert en verloren gaat”. (1 Nephi 4: 10-13)

.
Het viel mij op dat de kunstenaar – te midden van al die Boek van Mormon helden in de serie “wie is jouw held” – nu juist de bedroefde Nephi (met zijn innerlijke tweestrijd) uitbeeldt, als hij Laban “moet” doden. Alhoewel we dit in ons eerste studiehoofdstuk behandelden waarin we de onzekerheid over het gebruik van geweld bespraken van religie in het algemeen en van het Mormonisme in het bijzonder, zien we hier in 2 Nephi 4: een Nephi die er genoeg van heeft om zijn vijanden te bestrijden; Nephi’s gebed voor vrede: “waarom zou ik voor verzoekingen bezwijken, zodat de boze plaats vindt in mijn hart om mijn vrede te vernietigen en mijn ziel te kwellen?” Mahatma Gandhi legt uit dat: “Bidden niet hetzelfde is als vragen: het is een zielsverlangen, een dagelijkse erkenning van de eigen zwakheid. Het is beter, met het hart en zonder woorden te bidden, dan met woorden zonder hart te bidden.”

De nieuwe Studiegids voor Instituutleerlingen suggereert: “Misschien voelde Nephi zich bedrukt door wat we als onbetekende zwakheden zouden kunnen beschouwen die hem bedroefd maakten en wilde hij zich van letterlijk alle zonden bevrijden.” Maar is woede een onbetekende zwakheid?

In een recentelijke conferentietoespraak (Okt. 2009) vermaande Pres. Thomas S. Monson de mannen in de kerk: “beheers uw gevoelens, mijn broeders”: “Mijn broederen, we kunnen allemaal overmand worden door dat soort gevoelens die, als we niet oppassen, tot woede kunnen leiden. We ervaren onplezierige dingen en irritatie of weerzin, en als we het toelaten verliezen we ons geduld en worden we kwaad op anderen. Heel ironisch zijn die anderen vaak onze eigen familieleden – mensen die we juist het meeste liefhebben. Jaren geleden las ik het volgende krantenartikel. Een bejaarde man vertelde tijdens de uitvaartplechtigheid van zijn broer, met wie hij van jongsafaan een eenkamerwoning had gedeeld, dat ze 62 jaar geleden na een woordenstrijd de kamer in tweeen deelden met een krijtstreep en sindsdien aan hun eigen kant van de kamer waren gebleven zonder met elkaar te spreken. Denk eens aan de gevolgen van die woede en woordenstrijd: hoe tragisch! Laten we het weloverwogen besluit nemen, dat elke keer als we een beslissing moeten nemen, we ons niet door woede laten leiden, en haatdragende taal achterwege zullen laten.”

Mahatma Gandhi zei: “Woede en onverdraagzaamheid zijn de aan elkaar gekoppelde vijanden van een juist begrip”, en “Men zou zijn woede moeten afleggen alvorens te gaan slapen,” Jezus zei iets dergelijks in zijn Rede tot de Nephieten:

“Gij hebt gehoord dat er is gezegd door hen van weleer — en het staat tevens geschreven vóór u — dat gij niet zult doden; en voor wie doodt, dreigt het gevaar van het oordeel Gods; maar Ik zeg u, voor wie vertoornd is op zijn broeder dreigt het gevaar van zijn oordeel. En voor wie tot zijn broeder zegt, leeghoofd, dreigt het gevaar van de raad; en voor wie zegt, gij dwaas, dreigt het gevaar van het hellevuur. Daarom, indien gij tot Mij komt, of verlangt tot Mij te komen, en gij herinnert u dat uw broeder iets tegen u heeft — ga dan naar uw broeder toe, en verzoen u eerst met uw broeder, en kom dan tot Mij met een volmaakt voornemen des harten, en Ik zal u aannemen.” (3 Nephi 12: 21-24)

Tijdens de eerste jaren van de burgerrechten-beweging, verzamelde zich een woedende menigte rond een huis waarin een bom was afgegaan. Sommige mensen scholden de ambtenaren uit die de schade kwamen opnemen. Het was de woning van dominee Martin Luther King. Op 30 jan. 1956 was de bus-boycot nog in volle gang, en King was in zo’n boycotvergadering. Tijdens zijn afwezigheid had iemand een bom op zijn veranda geplaatst. Coretta – de vrouw van King – en dochter Yolanda waren in het huis maar bleven ongedeerd. Maar de woedende menigte liet zich niet tot kalmte manen.

Martin Luther King sprak ze toe op de veranda en keek naar de woedende mensen in zijn voortuin. Hij voelde aan dat sommigen van hen klaar stonden om vernielingen in de stad te gaan veroorzaken. Maar zijn gelaat vertoonde bedroefdheid, geen woede of angst. “We zijn tegen geweld”, zei hij. “We willen onze vijanden liefhebben … Als ik word gestopt zal ons werk doorgaan, omdat we met de juiste dingen bezig zijn. Onze zaak is rechtvaardig en God is met ons.” De menigte werd stil. Het huis van King was beschadigd, zijn gezin had gedood kunnen worden. Toch stond hij daar en sprak over liefde en vergeving. Een man verbrak de stilte en riep uit: “God zegene U!”, en de anderen zeiden: “Amen!” Boeddha onderwees dat “kwaadheid vasthouden is als naar een gloeiendhete kool te grijpen om naar iemand te gooien; maar je brandt jezelf”.

Malcolm X zei het volgende over Dr.Martin Luther King: “Geen kwaad woord over hem. De blanken noemden hem een racist, een extremist en een communist. Maar toen ze met de Black Muslims te maken kregen, dankten zij God voor Martin Luther King.” De opstelling van Malcolm X was radicaler en gewelddadiger, en hij was van mening dat geweld uit zelfverdediging eigenlijk geen geweld was. “Ik ben niet uit op geweld; maar je moet nooit geweldloos zijn tenzij je met geweldloosheid te maken hebt. Ik ben geweldloos t.o.v. mensen die geweldloos zijn t.o.v. mij. Maar als je mij geweld aandoet kan ik niet meer voor mezelf instaan.”

Jezus leerde ons dat we verantwoordelijk zijn voor hetgeen we doen, en Nephi wist dat maar al te goed: “ga dan naar uw broeder toe, en verzoen u eerst met uw broeder, en kom dan tot Mij met een volmaakt voornemen des harten, en Ik zal u aannemen”. Meer dan waarschijnlijk enig ander boek onderwijst het Boek van Mormon ons waarom vrede bij onszelf begint, en over het belang van vrede stichten in onze gezinnen en families.

Eva: Is er geen andere manier?

Lucifer: Er is geen andere manier.

In dit tweede gedeelte van hoofdstuk zes dat we bestuderen, leren we over het Plan van Zaligheid en over het plan van de tegenstander omdat vader Lehi van mening is “dat er een tegenstelling in alle dingen moet zijn”. Deze hoofdstukken zijn waarschijnlijk essentieel voor een mormoonse filosofie over leven en dood, en over goed en kwaad. Lehi verwijst naar de vrucht van de Boom der Kennis en naar de vrucht van de Boom des Levens. Lehi legt uit dat we werden geschapen met een vrije wil, niet om naar willekeur te worden behandeld. We werden voor altijd vrijgemaakt, volgens hem, om tussen goed en kwaad te kiezen en als het ware scheppers van onze eigen toekomst te worden.

.

… en zij proeven het bittere, opdat zij het goede zullen weten te waarderen

En de Heer sprak tot Adam, zeggende: Aangezien uw kinderen in zonde worden ontvangen, zo ook ontstaat er, wanneer zij beginnen op te groeien, zonde in hun hart, en zij proeven het bittere, opdat zij het goede zullen weten te waarderen. En het is hun gegeven goed van kwaad te onderscheiden; daarom kunnen zij naar eigen believen handelen …”.(Mozes 6:55-56)

Ik denk terug aan een verjaardagsfeestje dat ik als 8 of 9-jarig kind bijwoonde. Ik kan me de details niet meer precies voor de geest halen, maar wel de omstandigheden en mijn gevoelens daarover. Op het feestje stonden de kinderen in een kring. We deden een spelletje. De jarige zei iets tegen me of over me dat ik als vernederend beschouwde. Ik weet niet meet wat hij zei, maar ik herinner me m’n reactie erop. Ik staarde hem aan en dacht woedend bij mezelf: “hoe kan ik het hem betaald zetten?’ Ik liep langs de kinderen op hem af en sloeg hem in z’n gezicht! Toen rende ik weg, beschaamd over wat ik had gedaan en bang voor de gevolgen. De jarige begon te huilen: verbaasd en bezeerd!

Ik rende zo hard als ik maar kon door de appelboomgaard, symbolisch tussen de bomen der kennis van goed en kwaad door, en smaakte de bitterheid van het kwaad. Die dag nam ik me voor nooit meer iemand te slaan. Ik weet niet of ik me daaraan hield, maar ik herinner me dat ik voelde en wist dat mijn daad meer kwaad dan goed had gedaan. In een fractie van een seconde had ik mijn eer gered, maar op het moment dat mijn hand zijn wang raakte was het kwaad geschied en alle voordelen ervan leken in het niets op te lossen. De moeder van de jarige zag me de boomgaard inrennen en riep: “kom terug, kom terug” en riep me herhaaldelijk bij naam. Ik schaamde me voor mezelf en voor haar: dat de jarige de aanleiding was, en dat ik hem pijn gedaan had. Welke was de grootste zonde? Het was in mijn ogen niet zozeer de zonde waar het om ging, maar om de les die ik er uit leerde. Niet erg christelijk van me om de jarige job te slaan.

We waren al heel snel weer vriendjes, en hij plaagde me waarschijnlijk nooit meer – maar de les was van eeuwige aard. Rond die tijd nam m’n moeder me mee naar de film: “Gandhi”. Misschien zag ze een kans om mij een machtig beginsel bij te brengen; het zaad der geweldloosheid was in me geplant. Is het verhaal van onze eerste ouders in de Hof van Eden een metafoor voor onze relatie tot God? Verborgen zij zich uit schaamte omdat zij de gevolgen begrepen, niet zozeer van hun ongehoorzaamheid, maar omdat ze iets hadden gedaan dat hen een bijzondere les leerde over goed en kwaad? Je zou kunnen zeggen dat kennis van goed en kwaad overeenkomt met kennis van vrede en oorlog, en dat de mens zich vanaf het begin realiseerde dat er inderdaad verschil is tussen de één (oorlog) en werken aan de ander (vrede).
.

… en de weg is bereid sedert de val van de mens, en de redding is vrij

En de mensen worden voldoende onderricht om goed van kwaad te onderscheiden. En de wet is de mensen gegeven. En door de wet wordt geen vlees gerechtvaardigd; ofwel, door de wet worden de mensen afgesneden. Ja, door de stoffelijke wet zijn zij afgesneden. (2 Nephi 2:5)

Het Boek van Mormon onderwijst dat iedere man en vrouw is begiftigd met de Geest van Christus om tussen goed en kwaad te kunnen oordelen: “Want zie, de Geest van Christus wordt aan ieder mens gegeven, opdat hij goed van kwaad zal kunnen onderscheiden; welnu, ik toon u de wijze van oordelen; want alles wat uitnodigt om goed te doen en overreedt om in Christus te geloven, wordt door de macht en gave van Christus uitgezonden; daarom kunt gij met volmaakte kennis weten dat het van God is. Maar alles wat de mens overreedt om kwaad te doen en niet in Christus te geloven en Hem te verloochenen en God niet te dienen, daarvan kunt gij met volmaakte kennis weten dat het van de duivel is; want op die wijze gaat de duivel te werk, want hij overreedt geen enkel mens om goed te doen, neen, niet één; en zijn engelen evenmin; en evenmin zij die zich aan hem onderwerpen. (Moroni 7: 16-17)

Lucifer, de vader aller leugen, wordt binnen het Mormonisme gezien als de tegenstelling (tegenstander) van vrede. Dit komt overeen met Galtung’s definitie van geweld. Volgens hem is de beste manier om vrede te begrijpen, het tegenovergestelde te definieren: geweld. Dus de beste manier voor ons om het Plan van Zaligheid te begrijpen, is het plan van de tegenstander te begrijpen. Aldus vader Lehi: “want er moest wel een tegenstelling in alle dingen zijn. Indien die er niet was, mijn eerstgeborene in de wildernis, dan kon er geen rechtvaardigheid worden teweeggebracht, noch goddeloosheid, heiligheid noch ellende, goed noch kwaad. Daarom moesten alle dingen wel een samengesteld geheel zijn”.

Er moest een tegenstelling zijn, namelijk de verboden vrucht in tegenstelling tot de boom des levens, de één zoet en de ander bitter. Daarom stond de Here God de mens toe zelfstandig te handelen. Welnu, de mens kon niet zelfstandig handelen, tenzij hij door het een of het ander werd verlokt. (2 Nephi 2:15-16)

We beginnen met de ABC-driehoek van Johan Galtung, ofwel de gewelds-driehoek.

Regelrecht geweld, hetzij physiek of verbaal, kan als gedrag worden waargenomen. Maar het menselijk handelen komt niet voort vanuit het niets; er zijn oorzaken. We onderscheiden twee oorzaken: een cultuur van geweld (heldhaftig, vaderlandslievend, groepsdenkend, enz.), en een structuur die wezenlijk gewelddadig van aard is door repressief en/of exploitatief te zijn. We verwerpen het wijdverbreide misverstand dat “geweld” uit de menselijke natuur voortkomt. Het potentieel voor geweld, en voor liefde, komt voort uit de menselijke natuur, maar de omstandigheden liggen aan de basis van de verwezelijking ervan.

De gradaties van geweld kunnen moeiteloos worden verklaard in het licht van cultuur en structuur: cultureel en structureel geweld veroorzaken direct geweld, de betrokkenen zetten zich met geweld af tegen structuren, en gebruiken de cultuur om het gebruik van geweld als middel te legitimeren. Als we de geweldsdriehoek zien in het licht van de manier waarop we met elkaar omgaan (Heb uw naaste lief) – gedrag, houding en omstandigheden in relatie tot “de ander”, dan zou de ABC-driehoek er als volgt uitzien:

Gordon B. Hinckley geeft een aannemelijke verklaring voor het plan van de tegenstander: “Die oorlog [in de hemel], hevig en intens, woedt nog steeds. Het is een oorlog tussen waarheid en leugen, tussen vrije wil en dwang, tussen de volgelingen van Christus en degenen die hem verloochenden. Zijn vijanden hebben in dat conflict allerlei mogelijke strategien uitgeprobeerd. Ze probeerden leugen en bedrog [cultureel geweld], geld en welvaart, en misleidden mensen [structureel geweld]. Ze moordden en vernietigden [direct geweld] en hielden zich met allerlei kwaad in om het werk van Christus te dwarsbomen”.

Heel interessant uit bovenstaande analyse is het verband tussen het doel en de middelen van Satan in zijn strijd tegen het verlossingsplan. Het is een vernietigende arbeid waarin onze onderlinge menselijke vernietigende houding-gedrag-omstandigheden weerspiegeld worden.

Het resultaat ontaardt in aanzienlijke en onfortuinlijke gevolgen voor dat verlossingsplan, omdat we (1) van elkaar vervreemden, (2) we de aardse proeftijd verkortenen zelfs riskeren, (3) we aardse en geestelijke ellende veroorzaken d.m.v. ongelijke verdeling van goederen en mogelijkheden.
.

zij zijn verlost van de val

En doordat zij verlost zijn van de val, zijn zij voor eeuwig vrij geworden, het onderscheid kennende tussen goed en kwaad; om zelfstandig te handelen en niet om met zich te laten handelen. (2 Nephi 2:26)

James E. Faust zei in zijn conferentietoespraak getiteld “Zelfstandig handelen, niet met zich laten handelen”: “Het gevaar dat jullie jongemannen lopen is niet zo zeer fysiek, maar meer het gevaar om persoonlijk misleid en bedrogen te worden. Het gevaar is subtieler en ingewikkelder en vereist meer kracht en moed dan t.o.v. fysiek gevaar. We kunnen er voor kiezen om krachten van buitenaf ons naar een bestemming te laten drijven die we niet kiezen, of we kunnen besluiten onze eigen koers te varen, zelfgedefinieerde doelen na te streven, en zelfgekozen projecten tot een goed einde te brengen, ongeacht de invloeden van buitenaf”.

Ik lees hierin dingen die anderen hierin waarschijnlijk niet zullen lezen, maar ik hoor (wijlen) pres. Faust zeggen: “Waarom zou je krachten van buitenaf laten beslissen of je in militaire dienst moet gaan of niet, of je de zogenaamde vijand moet doden? Is Afghanistan niet jouw keuze? Blijf je eigen koers varen – doe mee met de vreedzame volgelingen  van Christus die hun eigen koers bepalen, eigen projecten tot een goed einde brengen, ongeacht alle oorlogen en vernietiging om je heen. Jouw roeping is veel nobeler, en op een veel hoger niveau dan verwoesting te veroorzaken en zich door anderen te laten sturen”.

Jon Mott legt uit op zijn website “The End in Mind” in een daarin verschenen artikel “To Act or te be Acted Upon”:

Ik druk op een knopje en de TV gaat aan en uit; voor de TV een ingebouwd automatisme. Als we het toestaan kunnen we anderen onze knopjes laten indrukken: woorden, afbeeldingen, voorwaarden en omstandigheden die een bepaalde reactie oproepen. Welke knopjes beheersen uw zwakheid of verslaving? Het worden afgesneden in het verkeer? Gewoon een rotdag? Ooit gezegd: als ik hem zie maak ik me kwaad? Dergelijke zaken typeren een levensbeschouwing waarin onze omgeving onze reactie bepaalt. Ons vermogen om onze analyse tussen oorzaak en reactie te plaatsen bepaalt onze reactie. Er worden geen knopjes ingedrukt zonder dat we dat willen, tenzij we ons laten sturen.

Wat te zeggen van conflictbeheersing om het automatisme te doorbreken van een bepaald [gewelddadig] gedrag en onze reactie daarop? Eigenlijk vrij eenvoudig door te onderkennen dat er knopjes worden ingedrukt, maar door er niet op in te gaan. Ik weet zeker dat we net zoveel vreugde in het leven kunnen ervaren als we maar willen. Wat vreugde schept is ons vermogen om ons gedrag niet door onze omgeving te laten bepalen, maar zélf te bepalen of en hoe we willen reageren.

Adam viel, opdat de mensen zouden zijn; en de mensen zijn, opdat zij vreugde zullen hebben. (2 Nephi 2:25)

.

In dit hoofdstuk bestuderen we twee aspecten uit de vermanende woorden die vader Lehi tot zijn kinderen sprak:

1. De amerikaanse continenten – zowel Noord als Zuid – zijn verkieselijk boven alle landen ter wereld, door God behoed teneinde een doorslaggevende rol te kunnen spelen in de laatste dagen voor het duizendjarige Koninkrijk Gods. Er zijn echter twee manieren hoe we Amerika en haar rol in de moderne geschiedenis kunnen zien: héél vaak horen we het: “God bless America”, maar veel minder: This land was made for you and me”.

2. Lehi moedigt zijn zonen aan “mannen van Zion te zijn”, “één van zin en één van hart, en in alle dingen eendrachtig”. Martin Luther King jr. vernoemt in zijn befaamde toespraak “the drum major” dezelfde goddelijke beginselen voor de vestiging van het Koninkrijk Gods in de laatste dagen.

.

1. This land was made for you and me

wij hebben een land van belofte verkregen, een land dat boven alle andere landen verkieslijk is; een land waarover de Here God Zich jegens mij verbonden heeft dat het een erfland voor mijn nageslacht zal zijn. Ja, de Heer heeft dit land met een verbond voor eeuwig aan mij en mijn kinderen toegezegd, en ook aan allen die door de hand des Heren uit andere landen zullen worden weggeleid. Dat niemand in dit land zal komen, tenzij hij door de hand des Heren wordt gebracht. Daarom wordt dit land gewijd voor degene die Hij brengt. (2 Nephi 1: 5-7)

“This Land Is Your Land” is een van de bekendste volksliedjes in de Verenigde Staten. De tekst werd geschreven door Woody Guthrie (1940) op een bestaande melodie, en was een reactie op “God Bless America” van Irving Berlin, een tekst die Guthrie maar onrealistisch en afgezaagd vond. Hij had genoeg van dat lied dat Kate Smith steeds maar op de radio zong en schreef als reactie daarop “God Blessed America for Me”. Guthrie paste de tekst aan, soms met politieke overtonen die in latere teksten werden afgezwakt.

.

.

Bruce Springsteen en Pete Seegers (begeleid door Seegers’ kleinzoon Tao Rodriguez-Seegers) zongen het lied ter gelegenheid van de viering rond de aanstelling van pres. Obama bij het Lincoln Monument op 18 jan.2009. Men zong de oorspronkelijke versie met o.a. “There was a big high wall there” en “Nobody living can ever stop me” op verzoek van Pete Seegers, maar met uitzondering van de oorspronkelijke zin aan het einde: “As they stood hungry, I stood there whistling, This land was made for you and me”. En verder:

As I went walking I saw a sign there,

and on the sign it said “No Trespassing”.

But on the other side it didn’t say nothing.

That side was made for you and me.

Nobody living can ever stop me,

As I go walking that freedom highway;

Nobody living can ever make me turn back

This land was made for you and me.

In the squares of the city, In the shadow of a steeple;

By the relief office, I’d seen my people.

As they stood there hungry, I stood there asking,

Is this land made for you and me?

.

Werden de (Noord en Zuid) Amerikanen van Afrikaanse afkomst als slaven door de hand Gods naar het beloofde land geleid? Nee, integendeel, de Heer leert ons dat we vrij zijn tussen goed en kwaad te kiezen en als de onderdrukker voor het kwaad kiest – dan verplicht de Heer zich tot het welzijn van de onderdrukte en de gevangene: tot het bevrijden van zijn gekozen volk, slaven van alle tijden, plaatsen, en omstandigheden. In dat opzicht geldt zeker dat de Heer de vrijheidsbeweging voor de burgerrechten leidde “als een vuur bij nacht en als een wolk bij dag”.

O, dat gij wilde ontwaken; ontwaken uit een diepe slaap, ja, uit de slaap der hel, en wilde afschudden de vreselijke ketenen waarmee gij gebonden zijt, welke de ketenen zijn die de mensenkinderen kluisteren, zodat zij gevankelijk omlaag worden gevoerd naar de eeuwige afgrond van ellende en wee. (2 Nephi 1: 13)

.

2. weest vastbesloten, één van zin en één van hart, in alle dingen eendrachtig

En nu, opdat mijn ziel zich in u verheugt en mijn hart deze wereld met blijdschap over u verlaat, opdat ik niet door smart en droefenis tot het graf word gebracht: verheft u uit het stof, mijn zonen, en weest mannen, en weest vastbesloten, één van zin en één van hart, in alle dingen eendrachtig, opdat gij niet in gevangenschap zult geraken; (2 Nephi 1:21)

En de Heer noemde zijn volk ZION, omdat zij één van hart en één van zin waren en in rechtvaardigheid leefden; en er waren geen armen onder hen (Mozes 7:18).

Douglas Davies schrijft in “Introduction to Mormonism” dat “men gemakkelijk zou kunnen concluderen dat het Mormonisme uiterst individualistisch is i.v.m. haar sterke nadruk op persoonlijke verantwoordelijkheid, maar ten onrechte, want hoe belangrijk die persoonlijke verantwoordelijkheid ook is die door de kerkelijke leiding wordt beanadrukt; de gemeenschap kan haar doel slechts bereiken d.m.v. een gemeenschappelijk streven. Verhoudingsgewijs is het absoluut van fundamenteel belang om te begrijpen dat iemands zaligheid zelfs afhangt van onderlinge menselijke verhoudingen. Mormoonse leiders verklaarden van het allereerste begin dat niemand op zichzelf zalig kan worden. En theologisch gezien is dat inderdaad een heel mormoons gegeven: zaligheid is een gemeenschappelijke onderneming”.

Vader Lehi presenteert in deze hoofdstukken de zgn. “Zion-formule” aan de lezers van het Boek van Mormon als een inleiding over zijn uitleg aangaande het Plan van Zaligheid. Die “Zion-formule” beschrijft naar mijn mening de verandering die moet plaatsvinden onder de mensenkinderen om zalig te kunnen woren. Zion vereist een grondige verandering nl.: één van hart (A = een vreedzame houding), één van zin (B = rechtvaardige omstandigheden) en in alle dingen eendrachtig (C = geweldloos gedrag). ZION schept de omstandigheden waarin bepaalde dingen op een bepaalde manier kunnen gebeuren, ze vormt een uitdaging: zoals bepaalde moeilijke omstandigheden een uitdaging binnen een huwelijk kunnen zijn. ZION vormt een uitdaging om te zien of we conflicten op een geweldloze manier kunnen oplossen, om daarbij de omstandigheden en onze houding op een ZION-achtige wijze te transformeren.

Op zich zijn conflicten goed noch slecht. Mahatma Gandhi zei zelfs eens: “oprecht van mening verschillen is dikwijls een gezond teken van vooruitgang”. Het is de manier waarop we omgaan met conflict, gewelddadig of geweldloos, die bepaalt of we een ZION volk zijn of bannelingen in Babylon. Martin Luther King voelde dat heel zuiver aan. In zijn historische toespraak “Drum Major Instinct” had hij het over onze natuurlijke neiging om “de eerste te willen zijn, voorop te willen lopen, vaandeldrager te willen zijn”. “We moeten eerlijk toegeven dat we die neiging allemaal kennen. We willen allemaal belangrijk zijn, anderen voorbijstreven, ons van anderen onderscheiden, de vaandeldrager zijn [...] het is een overheersend gevoel”. MLK: “je merkt al heel gauw dat het prettig is om geprezen te worden, en dat geldt voor ons allemaal. Dat prettige gevoel als we geprezen worden, of onze naam afgedrukt zien, is als vitamine voor ons ego. Niemand vind het erg om geprezen te worden of we het nu verdienen of niet, en of we het nu zelf geloven of niet”.

Maar er komt een tijd dat ons “vaandeldrager”-instinct een verwoestende uitwerking kan hebben. En daar wil ik het nu over hebben; als dat instinct nl. de vrije hand krijgt dreigt er een groot gevaar. Onze persoonlijkheid (HOUDING) kan er negatief door beinvloed worden, en krijgen we te maken met een voortdurende strijd met ons ego.

Een dergelijke strijd eindigt uiteindelijk in aandachttrekkende bezigheden (GEDRAG). Criminologen leggen uit dat sommige mensen tot misdaad worden gedreven door een dergelijk instinct. Ze vinden dat ze te weinig aandacht krijgen d.m.v. normaal sociaal gedrag en gaan over tot a-sociaal gedrag om aandacht te trekken, om zich waar te maken. Dus kopen ze dat vuurwapen, en voor dat ze het weten overvallen ze een bank in hun zucht naar erkenning van hun belangrijkheid.

De allerlaatste tragedie is er vervolgens een van een verwrongen persoonlijkheid die er niet in slaagt weerstand te bieden aan dit instinct, en ziet zich genoodzaakt anderen neer te halen om zichzelf op te kunnen werpen (OMSTANDIGHEDEN). En wanneer dat gebeurt, komen er allerlei bedenkelijke zaken los: gemene kwaadsprekerij en leugenachtige roddel, om anderen onderuit te halen en zichzelf op te werpen. Het “vaandeldrager”-instinct is dus een van de grootste uitdagingen in het leven.

Dat geldt ook in breder verband, op nationaal niveau. “Ons land regeert de wereld”. Helaas is het zo dat vooral ons land zich daaraan schuldig maakt. En ik zal dat blijven zeggen over Amerika omdat ik dit land te veel liefheb om haar te zien afdwalen. Amerika’s huidige rol in de wereld is geen afspiegeling van Gods wil. Ze werd niet geroepen tot een zinloze onrechtvaardige oorlog in Vietnam, tot oorlogsmisdaden die we meer dan de meeste landen pleegden; dat zal ik blijven herhalen. En het eind lijkt niet in zicht vanwege onze nationale trots en arrogantie.

Maar God beschaamt de naties en zegt als het ware: “Maak mij geen speelbal”. Zoals God zich als de God van het Oude Testament richt tot de Hebreërs: “Maak mij geen speelbal Israel; maak mij geen speelbal Babylon. Wees stil en weet dat ik God ben. En als u aan deze onbezonnen koers vasthoudt zal ik tegen u opstaan en de ruggegraat van uw macht breken”. En dat kan ook Amerika overkomen. Af en toe sla ik Gibbon’s boek “Opkomst en Ondergang van het Romeinse Rijk” er op na. En ik zeg dan tegen mezelf: Amerika, de overeenkomsten zijn beangstigend. We hebben het vaandeldragers-instinct geperverteerd.

Als we voorop willen lopen, laat het dan in het onderhouden van Gods geboden zijn; een voorop lopen in het toepassen van ZION-beginselen. Martin Luther King concludeerde:

“Zeker, als je zou willen beweren dat ook ik een vaandeldrager ben, zeg er dan wel bij dat ik een vaandeldrager ben voor vrede [één van hart=houding] en voor gerechtigheid [één van zin=omstandigheden] en voor rechtvaardigheid [goede daden=gedrag]. Alle andere oppervlakkigheden vallen daarbij in het niet. Ik laat geen fortuin achter, geen prachtige en luxieuze dingen in het leven laat ik achter. Wat ik achter wil laten is een leven van toewijding. Dat is wat ik bedoel. (Martin Luther KIng jr. 1968)

De Heer is deze dingen indachtig, ook in de schriften van de Herstelling, waar hij ons er aan herinnert dat zaken soms anders lopen als werd beloofd aan Vader Lehi en zijn volk in de laatste dagen.

zie, Ik zeg u, ware het niet dat mijn volk overtredingen had begaan, over de kerk als geheel gesproken en niet over afzonderlijke leden, dan had het nu reeds verlost kunnen zijn. Maar zie, zij hebben niet geleerd gehoorzaam te zijn aan hetgeen Ik van hun hand vereiste, maar zijn vervuld met allerlei kwaad en geven niet, zoals het heiligen betaamt, van hun bezit aan de armen en bezochten onder hen; en zijn niet één volgens de eenheid die de wet van het celestiale koninkrijk vereist; en mijn volk moet wel worden gekastijd totdat het gehoorzaamheid leert, desnoods door de dingen die het verduurt (Leer en Verbonden 105:2-4,6).

Hoofdstuk 5: 1 Nephi 18-22
.
.

.

En ik las hun vele dingen voor die in de boeken van Mozes waren geschreven; maar opdat ik hen er meer terdege toe mocht bewegen te geloven in de Heer hun Verlosser, las ik hun voor wat door de profeet Jesaja was geschreven; want ik paste alle Schriften op onszelf toe, opdat zij ons tot nut en lering zouden strekken. (1 Nephi 19:23)

Het Boek van Mormon citeert veelvuldig uit de Bijbel, in het bijzonder uit Jesaja.Wanneer Nephi de woorden van Jesaja leest, herkent hij de profetieen aangaande de Here Jezus Christus en zijn zending onder de Joden in Palestina. Alhoewel Nephi waarde hecht aan de Boeken van Mozes, haalt hij vooral Jesaja aan in zijn relaas waarin hij zijn familie wil overhalen in Christus te geloven als Heer en Verlosser. Wat is zo bijzonder aan de woorden van Jesaja?

Een kennis van me las op deze site een paar artikelen en merkte op dat recentelijke hoofdstukken mooie denkbeelden opleverden maar dat e.e.a. nauwelijks relevant is aan de huidige wereld om ons heen. Ik moet dus specifieker, concreter worden als ik mensen in de huidige wereld over wil halen te gaan leven volgens de principes van vrede en geweldloosheid.

Een recentelijke boekbespreking van een biografie de werd gepubliceerd over het leven van Gandhi (“Mahatma: ofwel de kunst om om de wereld ondersteboven te keren”) merkt op dat Gandhi voor onze tijd nogal irrelevant is geworden. V.S. Naipau, een Indiaase Nobelprijswinnaar (2001) zei dat “de boodschap van Gandhi in onze huidige wereld geen enkele relevantie meer heeft. Ik ken in India niemand die de werken van Gandhi nog leest”.

Salman Rushdie zei dat het “de harde waarheid is dat Gandhi steeds minder relevant is voor de natie wiens vader hij is”. Niet-materialistisch zijn, beschouwend zijn – eerst het Koninkrijk Gods en zijn gerechtigheid zoeken – zijn niet bepaald de voornaamste waarden die in de huidige Indiase samenleving worden gecultiveerd. Men richt zich op de glitter van Hollywood, winkelcentra, dure auto’s, computertechnologie, McDonalds, enz. De middenklasse is flink gegroeid maar de meeste armen zijn er op achteruit gegaan.

Want de dingen die sommigen van grote waarde achten, voor zowel het lichaam als de ziel, achten anderen als niets en treden die onder de voeten. Ja, zelfs de God Israëls btreden de mensen onder de voeten; ik zeg: treden zij onder de voeten, maar ik zal andere woorden gebruiken: zij achten Hem als niets en luisteren niet naar de stem van zijn raadgevingen. En zie, Hij komt, volgens de woorden van de engel, zeshonderd jaar na het vertrek van mijn vader uit Jeruzalem.

En de wereld zal Hem, wegens haar ongerechtigheid, als niets achten; daarom geselen zij Hem, en Hij verdraagt het; en zij slaan Hem, en Hij verdraagt het. Ja, zij bespuwen Hem, en Hij verdraagt het wegens zijn goedertierenheid en zijn lankmoedigheid jegens de mensenkinderen. (1 Nephi 19:7-9)

Door opmerkingen n.a.v. het artikel “Zion kan niet worden gevestigd” dat ik schreef, voelde ik me gefrustreeerd door een bewering van iemand die zei dat Jezus ‘de soldaat van God’ zou zijn. Alhoewel misschien in geestelijke zin bedoeld als een Jezus die strijdt voor God, maakt een dergelijke gedachte me misselijk. Ik zie het als volgt: er is in de schriften geen enkel bewijs dat Jezus zichzelf als militant ziet of zijn discipelen leert als soldaten in een oorlog te vechten. Het enige verband dat er tussen Jezus en soldaten bestaat is eerlijk gezegd van wel heel grimmige aard: Jezus werd door soldaten gemarteld.

De soldaten kleden hem naakt uit, deden een purperen mantel om hem heen, drukten een doornenkroon op zijn hoofd, gingen op hun knieen en bespotten hem: Ere de koning der Joden! Ze spuugden en sloegen hem in het gelaat en na die vernedering werd hij afgevoerd om gekruisigd te worden. Men verdeelde zijn kleding en keek toe hoe hij stierf aan het kruis, met boven zijn hoofd waarvan hij werd beschuldigd: “Dit is Jezus, de Koning der Joden”.

.

Vader, vergeef het hen, want zij weten niet wat zij doen …

Waarom zou Jezus zijn zonen en dochteren in de laatste dagen leren dat zij als soldaten zouden moeten zijn die hem beroepshalve bespotten, martelden, en kruisigden? Wel pleitte hij voor hen tot de Vader: “vergeef het hen, want zij weten niet wat zij doen”. Mijn conclusie ligt dus voor de hand: Jezus was geen soldaat. In tegendeel, ik ben van mening dat ‘n ieder die het uniform van een soldaat draagt en beweert Jezus als voorbeeld te hebben, de Vredesprins bespot.

Tot Christus komen wil zeggen hem in Gethsemane aan het werk te zien, waar hij het oor van een van zijn belagers genas, met hem het kruis op te nemen, hem te volgen op de weg naar zaligheid waar we elkanders lasten dragen. We kunnen niet aan de kant blijven staan en zwijgend en werkeloos toezien hoe de Vredesprins wordt bespot. Dat vereist van ons dat we vergeving en genegenheid schenken waar anderen dat als zwakheid zullen beschouwen.

De wereld komt vaak niet verder dan Gods boodschap als een mysterie af te doen, maar de Heer spreekt in duidelijkheid en waarachtigheid: “Maar zie, ik ga verder met mijn eigen profetie, volgens mijn duidelijkheid; en daarin, weet ik, kan niemand zich vergissen; niettemin, in de dagen dat de profetieën van Jesaja worden vervuld, in de tijd dat ze geschieden, zullen de mensen het zeker weten”. (2 Nephi 25:7)

Nadert gij tot Mij; Ik heb niet in het verborgene gesproken; vanaf het begin, van de tijd af, dat het werd verkondigd, heb Ik gesproken; en de Here God, en zijn Geest, hebben mij gezonden. En aldus zegt de Heer, uw Verlosser, de Heilige Israëls: Ik heb hem gezonden; de Heer, uw God, die u leert tot uw welzijn, die u leidt op de weg, die gij moet gaan, heeft het gedaan.

O, dat gij naar mijn geboden hadt geluisterd — dan zou uw vrede zijn geweest als een rivier en uw gerechtigheid als de golven der zee. Ook zou uw nageslacht als het zand zijn geweest; de vrucht van uw lendenen als de korrels daarvan; zijn naam zou niet zijn afgesneden, noch verdelgd van voor mijn aangezicht. Gaat uit van Babylon, vlucht voor de Chaldeeën, verkondigt met de stem des gejuichs, doet dit horen, spreekt tot aan het einde der aarde; zegt: De Heer heeft zijn knecht Jakob verlost. En zij leden geen dorst; Hij leidde hen door de woestijnen; Hij deed de wateren uit de rots vloeien voor hen; ook kliefde Hij de rots en de wateren stroomden eruit. En ofschoon Hij dit alles heeft gedaan, en ook nog grotere dingen, is er voor de goddelozen geen vrede, zegt de Heer. (1 Nephi 20: 16-22)

.

De Here God zal een wonderbaar werk onder de niet-Joden tot stand brengen

Nephi benadrukt en herhaalt de profetieen in Jesaja die wijzen op een groots en wonderbaarlijk werk dat “onder de mensenkinderen zal voortkomen”. De meeste heiligen der laatste dagen zien dat grote en wonderbaarlijke werk in het licht van de herstelling van de Kerk van Jezus Christus op aarde en het verkondigen van het herstelde evangelie aan “alle natiën, geslachten, talen en volken”. Joseph Smith: “Ik reken er op dat ik één der instrumenten zal zijn in het oprichten van het koninkrijk door Daniel gezien, en ik zal er een fundering voor leggen die de gehele wereld zal revolutionizeren. Niet door het zwaard of het geweer zal dit koninkrijk voortkomen: de macht der waarheid is dusdanig dat alle naties noodzakelijkerwijze het Evangelie zullen moeten gehoorzamen”.

De transformatieve macht die uitgaat van het evangelie van vrede wordt binnen het Mormonisme niet slechts als het ontbreken van oorlog begrepen. Dallin H. Oaks verklaarde zelfs: “‘n Ieder van ons zou “vrede” moeten nastreven. Maar wat is vrede eigenlijk en hoe bereiken we haar? Veel mensen zien vrede als het ontbreken van oorlog. Iedereen wil dat soort vrede. Er worden liedjes over geschreven en bumperstickers over gemaakt. Heel wat goede mensen bevorderen vrede door tegen oorlog te zijn. Ze eisen wetten en verdragen die oorlog uitbannnen, ontwapening willen afdwingen of legers wil afbouwen. Dergelijke methoden verminderen de mogelijkheid tot oorlog en de kosten die het met zich mee brengt. Maar tegen oorlog zijn verzekert nog geen vrede, want vrede is zoveel méér dan het ontbreken van oorlog.

Meer dan vijftig jaar heb ik leiders van de Kerk vrede horen prediken die slechts d.m.v. het evangelie van Jezus Christus tot stand kan komen. Ik begin steeds meer te beseffen waarom de vrede die het evangelie brengt niet slechts het ontbreken van oorlog is. Ze is het tegenovergestelde van oorlog. De vrede van het evangelie is het tegenovergestelde van enig gewapend of ongewapend conflict. Ze is het tegenovergestelde van nationale of etnische strijd, burgerlijke of familiale conflicten” (World Peace, Conference Address April 1990).

John Galtung, de stichter van Vredestudies gaat nog een stap verder: “Wat een beperkte visie om vrede te beschouwen als het tegenovergestelde van oorlog, en vredestudies te beperken tot het voorkomen van oorlog, en in het bijzonder wereldoorlog (oorlog tussen grootmachten) en het uitbannen en beperken van massavernietigingswapens”. Galtung ziet geweld als het tegenovergestelde van vrede en hanteert een bredere definitie van geweld die structureel geweld omvat (in sociale structuren) alsmede cultureel geweld:

“Als vrede het tegenovergestelde is van geweld – als onderwerp van vredes-research en vredesvraagstukken – dan is culturele vrede het tegenovergestelde van cultureel geweld, in die zin dat bepaalde culturele aspecten directe en structurele vrede rechtvaardigen en legitimeren. Als er veel van dergelijke culturele aspecten worden aangetroffen spreken we van een vredescultuur”. De vraag is of het Mormonisme een vredescultuur vertegenwoordigt. Is het vredes-evangelie, om met Dallin H. Oaks te spreken, vrij van cultureel geweld d.w.z. vrij van bepaalde culturele aspecten die direct en structureel geweld rechtvaardigen en legitimeren?

Galtung gaat verder: “Een belangrijk aspect van vredesvraagstukken en van de vredesbeweging in het algemeen is de eindeloze zoektocht naar een vredescultuur; problematisch, want het gevaar bestaat een dergelijke cultuur te institutionalizeren in de hoop dat ze overal gevestigd kan worden. Maar een cultuur (of religie) opdringen is op zich al direct geweld. Cultureel geweld doet direct en structureel geweld prettig aanvoelen, of in ieder geval niet verkeerd aanvoelen”.

.

Ik zal mijn standaard tot de volken opsteken

Aldus zegt de Here God: Zie, Ik zal mijn hand tot de andere volken opheffen en Ik zal mijn standaard tot de volken opsteken; en zij zullen uw zonen in hun armen brengen, en uw dochters zullen op hun schouders worden gedragen. En koningen zullen uw voedstervaders zijn en hun vorstinnen uw zoogsters; met het aangezicht ter aarde zullen zij zich voor u buigen en het stof uwer voeten lekken; en gij zult weten, dat Ik de Heer ben; want zij die Mij verwachten, zullen niet beschaamd worden. ( 1 Nephi 21: 22-23)

Nephi onderneemt nogmaals een poging zijn broers de bevrijding uit te leggen – het grote en wonderbaar werk dat onder de mensenkinderen zal voortkomen – en legt uit wat de woorden van Jesaja betekenen voor de niet-Joden:

En het betekent dat de tijd komt, nadat het gehele huis Israëls is verstrooid en verward, dat de Here God een machtige natie onder de andere volken zal doen opstaan, ja, op het oppervlak van dit land; en door haar zal ons nageslacht worden verstrooid. En nadat ons nageslacht is verstrooid, zal de Here God ertoe overgaan een wonderbaar werk onder de andere volken te verrichten, dat voor ons nageslacht van grote waarde zal zijn;

daarom wordt erover gesproken alsof zij door de andere volken worden gevoed en in hun armen en op hun schouders worden gedragen. En het zal ook van waarde zijn voor de andere volken; en niet alleen voor de andere volken, maar voor het gehele huis Israëls, wegens het bekendmaken van de verbonden van de Vader des hemels met Abraham, zeggende: In uw nageslacht zullen alle geslachten der aarde worden gezegend. (1 Nephi 22: 7-9)

E.e.a. doet me denken aan een soortgelijk artikel op deze site waarin ik de parallellen bestudeerde tussen de vredesbeweging en de herstellingsbeweging. De twee gaan wat mij betreft hand in hand en zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Het zijn geen twee tegenovergestelde krachten; ze vertegenwoordigen een gedeelde visie aangaande een grootse en betere toekomst. De een zonder de ander komt mij over als de zon zonder haar warmte, als de zee zonder haar zout.

Is het niet prachtig en wonderbaarlijk ons voor te stellen dat heiligen der laatste dagen de beginselen van geweldloosheid zouden aanvaarden zoals onderwezen door Jezus Christus, Martin Luther King, door Mahatma Gandhi en vele andere verlichte mannnen en vrouwen? Zou zoiets Joseph Smith’s visie kracht bijzetten om “de wereld te revolutionizeren”? Dit doet ons ook denken aan het duizendjarig rijk: de huidige wereld heeftgrote behoefte aan het aankondigen van het duizendjarig rijk!

En de Heer zal voor zijn volk gewis een weg bereiden, ter vervulling van de woorden van Mozes, toen hij zeide: Een profeet zoals ik zal de Heer, uw God, doen opstaan voor u; naar hem zult gij luisteren in alles wat hij u ook zal zeggen. En het zal geschieden dat allen die niet naar die profeet willen luisteren, uit het midden des volks zullen worden afgesneden.

En nu maak ik, Nephi, u bekend dat die profeet van wie Mozes sprak, de Heilige Israëls was; daarom zal Hij richten in gerechtigheid. En de rechtvaardigen behoeven niet te vrezen, want zij zijn degenen die niet beschaamd zullen worden gemaakt. Maar wel het koninkrijk van de duivel, dat onder de mensenkinderen zal worden opgericht, welk koninkrijk is gevestigd onder hen die in het vlees zijn.

En wegens de rechtvaardigheid van zijn volk heeft Satan geen macht; daarom kan hij vele jaren lang niet worden losgelaten; want hij heeft geen macht over het hart der mensen, want zij verblijven in rechtvaardigheid, en de Heilige Israëls regeert.

peaceable followers forum